บทที่ 56 ซืออี่เหิงต้องการแค่คุณ
ซืออี่เหิงเห็นข้อความของชูอวี๋ จึงกดโทรวิดีโอหาเธอ
ชูอวี๋เห็นสายวิดีโอจากซืออี่เหิงเข้ามากะทันหัน นิ้วเล็ก ๆ แอบเลื่อนไปวางตรงปุ่มปฏิเสธสาย เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย
ในจอวิดีโอ ซืออี่เหิงเห็นชูอวี๋ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ราวกับหวังว่าสายวิดีโอนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตาของเธอ
ตอนลืมตา ขนตายาวหนาของชูอวี๋สั่นไหวเบา ๆ
ยิ่งดูเหมือนแมวที่อธิษฐานแล้วไม่สมหวังเข้าไปใหญ่
ซืออี่เหิงพยายามกดมุมปากไม่ให้ยกขึ้น
ซืออี่เหิง: “ฉันจะไปรับเธอ”
ชูอวี๋พยักหน้า ก่อนจะถามซืออี่เหิงว่า “พาหนิงหนิงไปด้วยได้ไหม”
ซืออี่เหิง: “……”
ซืออี่เหิง: “ไม่ได้ เย่หนิงต้องกลับบ้าน”
พอได้ยินว่าพาเย่หนิงไปด้วยไม่ได้ ฟ้าของชูอวี๋ก็ถล่มลงมาเล็กน้อย พอได้ยินต่อว่าเย่หนิงต้องกลับบ้าน ฟ้าของเธอก็ถล่มลงมาอีกนิด
ชูอวี๋ถือโทรศัพท์เดินไปหาเย่หนิง “หนิงหนิง เธอจะกลับบ้านเหรอ”
เย่หนิงหันขวับ “หา? ฉันจะกลับบ้านตอนไหน ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย”
เสียงเนือย ๆ เย็นชาของซืออี่เหิงดังออกมาจากโทรศัพท์ “ตอนนี้เธอก็รู้แล้ว”
เย่หนิง: “……”
เย่หนิง: “พี่ชาย จะเล่นบทก็เล่นให้เนียนหน่อยไม่ได้เหรอ ไม่คิดจะรักษาหน้ากันบ้างเลยหรือไง”
ก็แค่อยากอยู่กันสองต่อสอง เลยไล่เธอกลับบ้าน
ซืออี่เหิง: “แม่เธอเรียกให้กลับบ้าน”
เย่หนิงมองชูอวี๋ ชูอวี๋เข้าใจสัญญาณทันที จึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหน้า กลายเป็นว่าจู่ ๆ ใบหน้าสวยก็ขยายใหญ่เต็มจอ
ชูอวี๋: “พี่ชาย บ้านพี่เล็กมากเหรอ เล็กจนใส่ฉันกับหนิงหนิงไม่ไหวเลยเหรอ”