บทที่ 57 ฉันไม่ค่อยพอใจ ชดเชยเงินให้ฉันหน่อยสิ
ฟันที่เย่หนิงแยกยิ้มอยู่หุบฉับทันที ก่อนจะหันไปมองชูอวี๋
ชูอวี๋สบตาเย่หนิงอย่างสงบนิ่ง แล้วเอ่ยอย่างว่าง่ายว่า “ฉันเห็นแล้วนะ หนิงหนิง”
เย่หนิง “……”
เย่หนิงไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสา เธอเติบโตมาในวงการแบบนี้ ย่อมรู้ทันทีว่าคนที่ส่งข้อความมาหาเธอกำลังคิดจะอาศัยบารมีคนอื่น
อาศัยบารมีของซืออี่เหิง เพื่อให้ได้สิ่งที่เดิมทีไม่ควรเป็นของตัวเอง
เรื่องแบบนี้จะใช้ถูกผิดมาตัดสินก็ไม่ได้หรอก ส่วนใหญ่ต้องดูว่าจะสำเร็จหรือเปล่า ถ้าอาศัยบารมีคนอื่นได้โดยไม่ถูกจับได้ ก็ถือว่ามีฝีมือ เป็นตำนาน แต่ถ้าทำไม่สำเร็จแล้วยังถูกเปิดโปง ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เย่หนิง “อวี๋เป่า เธอต้องเชื่อพี่ชายฉันนะ พี่ชายฉันไม่มีทางไปหลอกน้องสาวคนอื่นไปทั่วหรอก”
ชูอวี๋ ( ⓛ ω ⓛ *)
ชูอวี๋เงียบไป หลอกคนอื่นไปทั่ว...ถ้าหลอกแค่คนเดียว คงไม่นับว่าหลอกไปทั่วใช่ไหมนะ?
ชูอวี๋แอบมองเย่หนิง ไม่รู้ว่าเย่หนิงจะเกลียดคนที่หลอกลวงคนอื่นหรือเปล่า
เรือน้อยแห่งมิตรภาพเริ่มสั่นคลอนแล้วสิ
ชูอวี๋ลองหยั่งเชิง “สมมตินะ ฉันหมายถึง สมมติว่าฉันก็เคยหลอกคนเหมือนกัน แต่ไม่ได้หลอกไปทั่วนะ แค่หลอกคนเดียว”
เย่หนิง “……”
แย่แล้ว ปกติคนที่ยกเรื่องสมมติมาถามแบบนี้ แปลว่าตัวเองหลอกไปแล้วแน่ ๆ
เธอไม่ได้กลัวว่าชูอวี๋จะไปหลอกคนอื่นหรอก แต่กลัวว่าชูอวี๋จะไปหลอกคนอื่น แล้วกลับถูกคนอื่นหลอกเสียเองมากกว่า
เย่หนิงครุ่นคิด “งั้นก็ถือว่าคนที่ถูกหลอกโชคดีแล้วกัน”
คนระดับไหนกัน ถึงคู่ควรให้เจ้าตัวน้อยที่น่ารักของเธอลงมือหลอกด้วยตัวเอง
ดวงตาของชูอวี๋เป็นประกายวาบขึ้นมา โชคดีที่เย่หนิงไม่ได้รังเกียจเธอที่เป็นสาวขอเงิน
เย่หนิงมองชูอวี๋ที่จู่ ๆ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา ถ้าเธอเดาไม่ผิด คนที่ชูอวี๋หลอกก็คือซืออี่เหิงสินะ
ซืออี่เหิงฉลาดขนาดนั้น ถ้าเขาไม่ได้เต็มใจ คนธรรมดาทั่วไปจะหลอกซืออี่เหิงได้ที่ไหน
เห็นไหมล่ะ สุดท้ายชูอวี๋กลับถูกซืออี่เหิงหลอกเข้าไปอยู่ในถ้ำหมาป่าเสียเอง