บทที่ 55 พี่ชาย มารับฉันกับส้มน้อยไหม?
เมื่อได้ยินประโยคนั้น แล้วมองแผ่นหลังสูงสง่าของซืออี่เหิงในรูปอีกครั้ง ใบหูขาวผ่องของชูอวี๋ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
ราวกับมีสีชาดแต้มลงบนใบหูของเธอ สดใสสะดุดตา
ตอนนี้เย่หนิงยังไม่ทันสังเกตว่าชูอวี๋ผิดปกติ จึงเล่าข่าวซุบซิบให้เธอฟังต่อ “อวี๋เป่า ดูสิ นี่คือกระโปรงที่พี่ชายซื้อให้พี่สะใภ้ เยอะมากเลย พี่ชายฉันนี่มันพวกปากไม่ตรงกับใจจริง ๆ”
ชูอวี๋พยักหน้าอย่างเหม่อลอย
เย่หนิงว่า “เขาคงอยากให้พี่สะใภ้ใส่ให้ดูสินะ? จุ๊ ๆ รู้จักให้รางวัลตัวเองจริง ๆ”
ชูอวี๋ “!!!”
ทำไมบูมเมอแรงที่ขว้างไปตั้งนานแล้วถึงยังย้อนกลับมาปักอกเธอได้อีกนะ ตอนนั้นเพื่อถ่วงเวลาซืออี่เหิง ไม่ให้เขารู้ที่อยู่ของตัวเอง เธอหลอกเขาไปว่าอย่างไรนะ?
อ้อ เธอบอกว่าจะไปบ้านซืออี่เหิง แล้วใส่ให้เขาดู
ตอนที่ชูอวี๋พูดแบบนั้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ไปบ้านซืออี่เหิงจริง ๆ
เรื่องซุบซิบนี้เห็นได้ชัดว่าทำให้เย่หนิงตื่นเต้นสุด ๆ
เย่หนิงว่า “ฉันประเมินพี่ชายต่ำไปจริง ๆ มิน่าล่ะเขาถึงปล่อยฉันไปง่าย ๆ ที่แท้ก็ไปคบกับพี่สะใภ้นี่เอง”
“แต่เลือกกระโปรงได้ไม่ยั้งมือเลยนะ สั้นเกินไปหน่อยหรือเปล่า”
พอชูอวี๋ก้มมองความยาวของกระโปรงสองสามตัวอีกครั้ง ก็แทบมืดแปดด้าน
ตอนที่เธอกับเถี่ยต้านเลือก แค่กดใส่รถเข็นอย่างเดียว ไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าหน้าตาเป็นยังไง
เป้าหมายหลักของพวกเธอคือหลอกเอาเงิน ต้องเพิ่มทั้งจำนวนและราคาให้สูงขึ้น ไม่มีใจไปเลือกแบบให้ดีอยู่แล้ว สุ่มเลือกก็พอ
ชูอวี๋ “เถี่ยต้าน แย่แล้ว”
เถี่ยต้านเองก็ตื่นเต้นจนระบบร้อนวูบวาบ แบบนี้ต้องใส่กระโปรงแล้วลงมือจริง ๆ เหรอ? มือของซืออี่เหิงแข็งแรงขนาดนั้น กระโปรงคงถูกฉีกจนขาดหมดแน่