บาสสามต่อสามจบลงอย่างรวดเร็ว สิบเอ็ดต่อสอง
โคบีทำไปเจ็ดแต้ม
หวังเทียนทำได้แค่สองแต้ม ส่วนใหญ่แล้วเขาเป็นคนจ่ายบอลออกไป
ลูกสุดท้าย โคบีรับบอลกระดอนพื้นจากเขา ก่อนพลิกตัวแล้วยิงเลย์อัพมือเดียวลงห่วง
เจสันก้มตัว มือทั้งสองยันเข่า หอบจนพูดไม่ออก
เมื่อเช้ายังบอกพวกเขาอย่าหลบอยู่เลย
ดูสภาพตอนนี้แล้ว กลับเหมือนเขาต่างหากที่อยากหาที่หลบสักพัก
หวังเทียนเดินผ่านเขาไป ไม่ได้ซ้ำเติมอะไรอีก
ชนะแล้วก็ชนะไป
พูดต่อก็เหมือนรังแกคน
โคบีเดินตามมาจากด้านหลัง “คุณจ่ายบอลได้ดีมาก”
หวังเทียนมองเขา “คุณก็ดังก์ได้โหดเหมือนกัน”
ครูพละเป่านกหวีด
“ใครอยากสมัครคัดตัวทีมโรงเรียนให้อยู่ลงชื่อ ส่วนคนอื่นกลับได้แล้ว”
คนส่วนใหญ่ในกลุ่มทยอยแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
โคบีกอดลูกบาสเดินไปข้างสนาม
หวังเทียนเองก็เตรียมกลับบ้าน
“คนที่เล่นพอยต์การ์ดเมื่อกี้ รอก่อน”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
เกร็ก ดอนเนอร์ หัวหน้าโค้ชทีมโรงเรียนถือใบลงทะเบียนเดินเข้ามา
เขาอายุราวสี่สิบ รูปร่างสูงใหญ่ คิ้วขมวดอยู่เสมอ มองใครก็เหมือนกำลังจะจับผิดในวินาทีถัดไป
“จังหวะจ่ายบอลเมื่อกี้ไม่เลว”
พูดจบ เขาก็เปิดฝาปากกา “ชื่ออะไร?”
“หวังเทียน”
โดนัลด์เขียนชื่อลงในใบลงทะเบียน
“พรุ่งนี้บ่ายมาคัดตัว”
“โค้ชครับ ผมไม่สมัคร”
ปากกาของโดนัลด์ชะงัก
โคบีหันกลับมาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าตัวเองฟังผิด
“คุณว่าอะไรนะ?”
“ปีนี้ผมไม่สมัครครับ”
เขาปิดฝาปากกาอีกครั้ง “ไม่อยากเข้าทีมโรงเรียนเหรอ?”
หวังเทียนเกาจมูก “ผมตั้งใจจะมาสมัครปีหน้าครับ”
คราวนี้โคบีอดถามไม่ได้ “ทำไมล่ะ?”
หวังเทียนไม่ได้รีบตอบ
เมื่อครู่ในช่วงไม่กี่นาทีนั้น เขาเล่นได้ชัดเจนดี
การจ่ายบอลไม่มีปัญหา
การเลี้ยงบอลก็พอใช้ได้
แต่พอเจสันเข้ามาเบียดตัว ท่วงท่าของเขาก็ถูกรบกวนทันที
ทั้งที่คู่แข่งยังเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย
แล้วถ้าเจอระดับที่สูงกว่านี้ล่ะ?
“ร่างกายยังตามไม่ทันครับ”
โดนัลด์ขมวดคิ้ว “อายุสิบสี่ ร่างกายยังโตไม่เต็มที่ก็เป็นเรื่องปกติ”
“ไม่ใช่เรื่องส่วนสูงครับ”
หวังเทียนตบช่วงเอวกับหน้าท้องเบา ๆ “กล้ามเนื้อแกนกลาง การปะทะ แล้วก็ความมั่นคงของมือทั้งสองข้าง แรงปะทะแบบเมื่อกี้ยังพอรับมือได้ แต่ถ้าเร็วขึ้นอีกหรือชนแรงขึ้นอีก ท่าทางก็เสียได้ง่าย”
โดนัลด์ไม่พูดแทรก
หวังเทียนพูดต่อ “ผมอยากกลับไปฝึกพื้นฐานใหม่ให้ครบก่อนครับ”
โคบียังคงขมวดคิ้ว “เข้าทีมก็ฝึกได้เหมือนกัน”
“ได้ครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ทีมโรงเรียนก็มีการฝึกแบบของทีมโรงเรียนครับ”
หวังเทียนเชิดคางไปทางสนามเล็กน้อย “ทั้งแท็กติก การแข่งขัน และการประสานงานทั้งทีม ผมจะให้ทุกคนหยุดรอผมฝึกพื้นฐานได้ยังไงครับ”
โคบีมองเขา “แล้วเรื่องแข่งล่ะ?”
“ก็แข่งตามปกติครับ”
“ไม่เข้าทีมโรงเรียนแล้วจะไปเล่นที่ไหน?”
“สนามชุมชน สนามบาสข้างนอกครับ”
หวังเทียนพูด “ห่วงบาสไม่ได้มีอยู่แค่ในโรงเรียนนี่ครับ”
โคบีเงียบไปครู่หนึ่ง
“ยังไงผมก็ไม่ทำแบบนั้นหรอก”
หวังเทียนหัวเราะ “ผมรู้”
“คุณรู้อีกแล้วเหรอ?”
“คนอย่างคุณถ้าคัดตัวไม่ผ่าน คืนนี้คงหาทางปีนรั้วกลับมาซ้อมแน่”
โคบีจ้องเขา “คนอย่างผมหมายความว่ายังไง?”
หวังเทียนคิดอยู่สองวินาที “คนที่อยู่นิ่งไม่ได้”
โคบีฮึดฮัดในลำคอ
แต่ไม่ได้เถียง
ส่วนโดนัลด์ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ มาตลอด
รอให้ทั้งสองคนพูดจบ เขาถึงถามขึ้นมา “ตอนเจสันเข้าปะทะครั้งแรกเมื่อกี้ คุณรู้สึกได้เองเหรอ?”
“ครับ”
หวังเทียนชี้ตำแหน่งที่เกิดเหตุการณ์เมื่อครู่ “บอลไม่หลุดมือ แต่จุดศูนย์ถ่วงเอียงไปแล้ว ลูกที่จ่ายหลังจากนั้นอีกสองครั้งก็เหมือนกัน ตอนนี้ดูเหมือนส่งถึงมือ แต่ถ้าแรงปะทะมากกว่านี้ก็ไม่แน่”
โดนัลด์มองเขาอยู่หลายวินาที
ปัญหาเหล่านั้นเขาเองก็มองเห็น
เพียงแต่เด็กอายุสิบสี่หลังเล่นบาสสามต่อสามจบ ส่วนใหญ่คงคิดว่าตัวเองทำแต้มได้กี่ลูก
แต่เด็กคนนี้กลับไม่เหมือนใคร
เพิ่งชนะมาแท้ ๆ กลับคิดก่อนว่าตัวเองยืนพลาดตรงไหน
“คุณตั้งใจจะฝึกนานแค่ไหน?”
“หนึ่งปีครับ”
โคบีหันขวับ “หนึ่งปี?”
“ประมาณนั้นครับ”
“คุณจะไม่เข้าทีมโรงเรียนตลอดหนึ่งปีจริง ๆ เหรอ?”
“ปีนี้ไม่เข้าครับ”
“ไม่คิดว่าเสียเวลาเหรอ?”
หวังเทียนมองเขา “ฝึกพื้นฐานให้ดีเรียกว่าเสียเวลาด้วยเหรอ?”
“แล้วประสบการณ์แข่งล่ะ?”
“สนามชุมชนไม่ได้ปิดสักหน่อยครับ”
“แต่มันจะเหมือนแข่งอย่างเป็นทางการได้ยังไง?”
“ไม่เหมือนครับ”
หวังเทียนพยักหน้า “เพราะงั้นผมถึงจะกลับมาปีหน้า”
โคบีถูกเขาพูดจนเถียงไม่ออก
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็หนีบลูกบาสไว้ตรงเอว
“ก็ได้”
หวังเทียนแปลกใจเล็กน้อย “ไม่เกลี้ยกล่อมแล้วเหรอ?”
“จะเกลี้ยกล่อมคุณไปทำไม?”
โคบีมองเขา “ปีหน้าอย่ามาบอกฉันนะว่ายังเตรียมตัวไม่พร้อม”
หวังเทียนยิ้ม
โดนัลด์ปิดฝาปากกาให้สนิท
“ได้ ปีนี้ไม่สมัครก็ไม่สมัคร”
หวังเทียนเพิ่งจะเตรียมเดินจากไป โดนัลด์ก็พูดเสริมขึ้นมา “แต่ปีหน้าถ้าคุณมายืนต่อหน้าผมอีก ผมไม่สนหรอกว่าตลอดปีนี้คุณฝึกมามากแค่ไหน”
หวังเทียนหยุดเดิน
โดนัลด์ใช้ปากกาชี้ไปที่สนาม “เอาสิ่งที่ฝึกมาใช้ในสนามให้ได้ก่อน ผมถึงจะยอมรับ”
“ก็สมควรแล้วครับ”
“แล้วก็อย่าหวังว่าผมจะจำจังหวะจ่ายบอลไม่กี่ครั้งวันนี้ไปได้ทั้งปี”
หวังเทียนยิ้ม “ถ้าผมอาศัยจังหวะจ่ายบอลไม่กี่ครั้งวันนี้จนได้เข้าทีม งั้นปีนี้ผมก็เสียแรงเปล่าสิครับ?”
โดนัลด์หันไปมองโคบี
“โคบี ไบรอันต์”
“พรุ่งนี้บ่ายมาคัดตัว ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“ไม่มีปัญหาครับ”
โคบีตอบโดยไม่ลังเล
โดนัลด์มองส่วนสูงของเขาแล้วถาม “เคยฝึกแบบมืออาชีพมาก่อนหรือเปล่า?”
“พ่อผมเคยสอนครับ”
“พ่อคุณก็เล่นบาสเหรอ?”
“เขาเคยเล่นในเอ็นบีเอครับ”
ปากกาของโดนัลด์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เมื่อเขามองโคบีอีกครั้ง แววตาก็จริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หวังเทียนยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ
เขารู้ว่าโคบีจะได้เข้าทีมโรงเรียน
และรู้ด้วยว่าทีมนี้ไม่ใช่ทีมที่คุมได้ง่ายนัก
ในประวัติศาสตร์เดิม โคบีเข้าทีมโรงเรียนตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ลาวเรล เมอริออนกลับชนะได้แค่สี่เกมตลอดทั้งฤดูกาล
น่าสงสารจริง ๆ
แต่โคบีก็ไม่ได้หนีเพราะแพ้
ถึงทั้งฤดูกาลจะชนะได้แค่สี่เกม โคบีก็ไม่ได้ย้ายโรงเรียน
ไม่ได้บ่นเรื่องเพื่อนร่วมทีม และไม่ได้เที่ยวหาโรงเรียนที่มีผู้เล่นเก่งกว่านี้
เขาแค่ฝึกอยู่ในโรงยิมต่อไป
แพ้หนึ่งเกม ก็ฝึกเพิ่มอีกหน่อย
แรงไม่พอ ก็เสริมความแข็งแรง
ชู้ตไม่แม่น ก็ปรับท่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถ้าเป็นว่าที่ GOAT บางคนในอนาคต ป่านนี้อาจกำลังถือแผนที่ ศึกษาว่าโรงเรียนมัธยมไหนมีผู้เล่นเก่งกว่า แล้วเตรียมย้ายพรสวรรค์ของตัวเองไปที่นั่นแล้วก็ได้
แต่โคบีไม่ได้ทำแบบนั้น
เขาไม่ได้นำพรสวรรค์ของตัวเองไปที่อื่น
เขาแค่นำพรสวรรค์กลับมายังโรงยิมครั้งแล้วครั้งเล่า
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่หวังเทียนชื่นชมเขามาตลอด
หลังลงทะเบียนเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินออกจากโรงยิมด้วยกัน
โคบีแทบไม่ได้พูดอะไรตลอดทาง
ใกล้จะถึงประตูโรงเรียน จู่ ๆ เขาก็ถามว่า “ปกติคุณฝึกที่ไหน?”
“สนามบาสชุมชน บางครั้งก็ไปสนามข้างนอกครับ”
“กี่โมง?”
“หลังเลิกเรียนครับ”
“พรุ่งนี้ไปด้วยกัน”
หวังเทียนหันไปมองเขา “คุณไม่ได้จะไปคัดตัวทีมโรงเรียนเหรอ?”
“หลังคัดตัวเสร็จ”
“คุณไม่เหนื่อยเหรอ?”
โคบีทำเหมือนได้ยินคำถามแปลกประหลาด “ฝึกแล้วทำไมต้องเหนื่อย?”
หวังเทียนเงียบไปสองวินาที
ถ้าคนอื่นพูดประโยคนี้ก็คงฟังเหมือนคุยโว
แต่พอออกจากปากโคบี กลับเหมือนเขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมถึงต้องเหนื่อย
“ได้ ไปฝึกด้วยกัน”
หวังเทียนพยักหน้า แล้วรีบเสริมอีกประโยค “แต่ผมไม่อยู่ฝึกกับคุณจนถึงกลางดึกนะ”
โคบีขมวดคิ้ว “ทำไม?”
“แม่ผมจะโทรแจ้งตำรวจ”
“แม่คุณไม่รู้เหรอว่าคุณเล่นบาส?”
“รู้ครับ”
หวังเทียนถอนหายใจ
“แต่แม่คิดว่าเด็กที่สามทุ่มแล้วยังไม่กลับบ้าน ไม่หายตัวไปแล้ว ก็คงกำลังจะหายตัวไป”
พอโคบีเข้าใจ เขาก็หัวเราะออกมา
“แม่คุณเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”
“เธอค่อนข้างใส่ใจเรื่องความปลอดภัยของผมน่ะครับ”
“ก็ดีแล้ว”
“แน่นอน ยกเว้นตอนตีผมนะครับ”
โคบียิ่งหัวเราะชัดเจนขึ้น
ทั้งสองแยกกันที่หน้าโรงเรียน
ทันใดนั้น ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหวังเทียน
【สร้างแผนฝึกส่วนบุคคลเสร็จสมบูรณ์】
【เป้าหมายระยะที่หนึ่ง: สร้างพื้นฐานขึ้นใหม่】
【ระยะเวลา: สิบสองเดือน】
【หัวข้อฝึก: กล้ามเนื้อแกนกลาง การเลี้ยงบอลด้วยสองมือ ความแม่นยำในการชู้ต การประสานงานของฝีเท้า และความยืดหยุ่นของร่างกาย】
【ระยะเวลาฝึกที่แนะนำ: วันละสี่ชั่วโมง】
หวังเทียนมองบรรทัดสุดท้ายแล้วหยุดเดิน
【เมื่อใช้ร่วมกับฟังก์ชันฟื้นฟู สามารถเพิ่มเวลาเป็นวันละหกชั่วโมง】
หกชั่วโมง
หวังเทียนอ่านจบแล้วไม่ได้รู้สึกสบายใจขึ้นเลย
ทุกวันเขาต้องไปเรียน ฝึกซ้อม แล้วกลับบ้านไปช่วยพ่อแม่ทำงานด้วย
สี่ชั่วโมงไม่ใช่เวลาที่จะหาเพิ่มมาได้ง่าย ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหกชั่วโมง
แต่แผนนี้ไม่ได้ให้เขาฝึกชู้ตสามแต้มจากระยะไกลสุดขั้ว หรือสร้างภารกิจแปลกประหลาดอะไรขึ้นมา
ระยะแรกมีแต่พื้นฐานทั้งหมด
ตรงกับความคิดของเขาพอดี
สิ่งที่ทำให้เขาได้เปรียบคนวัยเดียวกันจริง ๆ คือความรู้เรื่องบาสสามสิบปีที่อยู่ในหัว
ระบบมีหน้าที่ตรวจจับ วิเคราะห์ แล้วจัดการฝึกให้แม่นยำยิ่งขึ้น
มันไม่อาจฝึกแทนเขา และยิ่งไม่อาจยัดความสามารถใส่ร่างกายให้เขาได้โดยไม่ต้องทำอะไร
หวังเทียนจัดตารางเวลาใหม่ในใจ
หวังเทียนคำนวณเวลาไปพลางเดินไปพลาง
ตอนเช้าฝึกเลี้ยงบอลกับฝีเท้าได้
หลังเลิกเรียนก็ไปฝึกชู้ต กล้ามเนื้อแกนกลาง และการปะทะ
วันหยุดสุดสัปดาห์มีเวลามากที่สุด
ส่วนวันละหกหรือเจ็ดชั่วโมงน่ะเหรอ?
ทำเป็นครั้งคราวได้
ถ้าทำทุกวัน ระบบยังไม่ทันฝึกเขาจนได้เข้าเอ็นบีเอ แม่ก็หักขาเขาก่อนแล้ว
ไม่นาน เนื้อหาการฝึกวันแรกก็ปรากฏขึ้น
【ฝึกควบคุมบอลพื้นฐานด้วยสองมือ】
【ปรับแก้ท่าชู้ตระยะใกล้】
【ฝึกความมั่นคงของกล้ามเนื้อแกนกลาง】
【บันทึกการเปลี่ยนแปลงของท่าทางระหว่างฝึกแบบเรียลไทม์】
หวังเทียนกวาดตามองหนึ่งรอบ
ทั้งหมดเป็นพื้นฐานที่สุด
ตรงกับที่เขาต้องการพอดี
พอเล่นบาสไปจนถึงระดับสูง หลายอย่างก็ดูหวือหวาไปหมด
แต่พอแยกออกมาแล้ว ก็มีแค่ฝีเท้า การเลี้ยงบอล การชู้ต และความแข็งแรงพวกนี้
ระบบช่วยเขาหาปัญหาได้
ช่วยจัดการฝึกให้แม่นยำยิ่งขึ้นได้
ส่วนที่เหลือเขาต้องฝึกเอง
หวังเทียนปิดข้อความแจ้งเตือนแล้วเดินกลับบ้านต่อ
พรุ่งนี้บ่ายโคบีจะไปคัดตัวทีมโรงเรียนก่อน
ส่วนหลังคัดตัวเสร็จล่ะ?
เมื่อกี้หมอนั่นนัดเขาไว้แล้ว
ยังไงก็ต้องมาฝึกกับเขาอีก
หวังเทียนนึกถึงท่าทางที่โคบีแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติเมื่อครู่
เอาเถอะ
ปีนี้คงไม่ได้อยู่อย่างสงบแล้วสินะ