หลังออกจากโรงเรียน หวังเทียนก็วิ่งกลับร้านอาหารตลอดทาง
ร้านอาหารตระกูลหวังตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนอาดมอร์ ไม่ไกลจากโรงเรียน
เสียงกระดิ่งเหนือประตูเพิ่งดังขึ้น ผ้ากันเปื้อนผืนหนึ่งก็พุ่งตรงมาหาเขา
“กลับมาพอดีเลย”
หวังเทียนยกมือรับไว้ ยังไม่ทันหายใจหายคอ เสียงของเช่าเสี่ยวแหมนก็ดังมาจากหลังเคาน์เตอร์แล้ว
“กลับมาพอดีเลย เก็บจานโต๊ะสาม เติมน้ำโต๊ะห้า ในครัวยังมีข้าวผัดอีกสองที่”
หวังเทียนพาดผ้ากันเปื้อนไว้บนแขน “แม่ วันนี้เป็นวันแรกที่ผมเข้าเรียนมัธยมปลายนะ”
เช่าเสี่ยวแหมนกำลังเช็ดแก้ว เธอเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง “มื้อกลางวันอิ่มหรือยัง”
“อิ่มแล้ว”
“มีใครรังแกหรือเปล่า”
“ไม่มี”
“งั้นยืนทำอะไรอยู่ล่ะ”
หวังเทียนก้มหน้าผูกผ้ากันเปื้อน
เยี่ยม
ดูจากแววตาแล้ว แม่แท้ ๆ แน่นอน
แรงงานเด็กเริ่มงานอย่างเป็นทางการ
เปลวไฟวาบขึ้นในครัว
หวังต้าหยงพลางสะบัดกระทะ พลางยื่นหน้าออกมามอง
“สมัครเข้าทีมโรงเรียนหรือยัง”
“ยังครับ”
ตะหลิวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
หวังต้าหยงหรี่ไฟลง “ตั้งแต่เด็กแกก็อุ้มลูกบาสไม่ยอมปล่อย พอถึงเวลาสมัครจริงกลับขี้ขลาดขึ้นมาหรือไง”
หวังเทียนยกข้าวผัดสองจานขึ้น “นี่ไม่เรียกว่าขี้ขลาด เรียกว่าพัฒนาการเชิงกลยุทธ์”
“เพราะอะไร”
“ขอฝึกอีกหนึ่งปีก่อน ปีหน้าค่อยเข้าทีม”
หวังต้าหยงมองเขา “เข้าทีมโรงเรียนแล้วจะฝึกไม่ได้หรือไง เป็นตัวสำรองก็ฝึกได้เหมือนกันนี่”
“ผมรู้”
หวังต้าหยงไม่ถามต่อ เพียงใช้ตะหลิวชี้ไปยังจานในมือเขา
หวังเทียนชอบบาสเกตบอลมาตั้งแต่เด็ก
ในเมื่อเขาบอกว่าจะฝึกอีกหนึ่งปี ก็ปล่อยให้เขาฝึกไป
“อย่าให้กระทบการเรียน”
“เอาข้าวไปส่งให้เรียบร้อยก่อน”
หวังเทียนเพิ่งยกข้าวผัดไปส่งที่โต๊ะ เสียงกระดิ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เซี่ยวยวั่นหวานอุ้มหนังสือสองสามเล่มเดินเข้ามา ผูกผมหางม้า สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์
“คุณลุงหวัง คุณป้าเช่า”
เช่าเสี่ยวแหมนยิ้มขึ้นมาทันที “ยวั่นมาแล้วหรือ กินข้าวหรือยัง”
“กินแล้วค่ะ”
เซี่ยวยวั่นหวานวางหนังสือไว้ข้างเคาน์เตอร์ แล้วหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาช่วยเช่าเสี่ยวแหมนตรวจบัญชีอย่างคล่องมือ
หวังเทียนถือจานเดินผ่านข้างเธอ แล้วแอบมองเธอแวบหนึ่ง
ตอนเด็ก ๆ เวลาเขาก่อเรื่อง เด็กสาวคนนี้มีหน้าที่เอาไปฟ้อง
ความอบอุ่นแบบเพื่อนสมัยเด็กมีอยู่จริง
แค่อุณหภูมิไม่ค่อยสูงเท่าไร
เพื่อนสมัยเด็กบ้านไหนมีหน้าที่คอยยื่นหลักฐานความผิดโดยเฉพาะกันล่ะ
พอผ่านช่วงมื้ออาหารที่ยุ่งวุ่นวาย หวังเทียนถึงได้นั่งลงกินข้าว
“พ่อ แม่ ต่อไปหลังเลิกเรียนผมอยากอยู่ซ้อมที่โรงเรียน”
เช่าเสี่ยวแหมนกำลังนับเงินอยู่หลังเคาน์เตอร์ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “กลับกี่โมง”
“ก่อนสามทุ่มครับ”
“สามทุ่มต้องเข้าบ้าน”
“ได้ครับ”
หวังต้าหยงถือชามซุปเดินเข้ามา “อย่าให้กระทบการบ้าน ร้านยุ่งเมื่อไรก็ต้องกลับมาช่วยด้วย”
“ไม่มีปัญหาครับ”
“อย่าซ้อมมั่ว ๆ”
“ผมมีแผนการครบถ้วนครับ”
ระบบจัดแผนฝึกซ้อมระยะแรกให้หวังเทียนเรียบร้อยแล้ว
ทั้งหมดเป็นทักษะพื้นฐาน
ซึ่งเป็นสิ่งที่หวังเทียนต้องการพอดี
ตลอดสิบสี่ปีที่ผ่านมา หวังเทียนไม่เคยหยุดฝึกบาสเกตบอล
แต่การฝึกหลายอย่างอาศัยประสบการณ์จากชาติก่อนของตัวเองลองผิดลองถูก
ตอนนี้ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าควรเติมเต็มส่วนไหนก่อน และควรฝึกอย่างไร
เช้าวันรุ่งขึ้น
หวังเทียนเพิ่งนั่งลงที่โต๊ะ โคบีก็วางกระเป๋านักเรียนไว้ข้าง ๆ เขา
โคบีดึงเก้าอี้ออก ยังนั่งไม่ทันเรียบร้อยก็พูดขึ้นว่า “ตอนบ่ายอย่าเพิ่งกลับ”
หวังเทียนเงยหน้ามองเขา “มีธุระอะไรหรือ”
“ไปคัดตัวเข้าทีมโรงเรียนกับฉัน”
“แกไปคัดตัว แล้วทำไมต้องให้ฉันไปด้วย”
“ไปดูฉันเข้าทีมโรงเรียนไง”
โคบีพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
หวังเทียนเปิดตำราเรียน “งั้นแกควรพากล้องถ่ายวิดีโอไป ไม่ใช่พาฉันไป”
โคบีหันตัวมาทางเขา จ้องมองแล้วถามว่า “แกไม่ได้กำลังหาที่ฝึกอยู่หรือไง? พอดีเลย ไปถามโค้ชสิ”
มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของหวังเทียนหยุดชะงัก
“แกรู้ได้ยังไง”
โคบีพิงพนักเก้าอี้ มุมปากยกยิ้มนิด ๆ “เมื่อวานตอนออกจากโรงยิม แกมองประตูตั้งหลายครั้ง”
“ฉันกำลังสังเกตระบบรักษาความปลอดภัยของโรงเรียน”
“แกยังถามผู้ดูแลด้วยว่าหลังเลิกเรียนเข้าไปได้ไหม”
หวังเทียนถอนหายใจ “คนที่สังเกตเก่งเกินไป ปกติจะไม่ค่อยมีเพื่อนหรอก”
โคบีมองเขา “ตอนนี้ฉันก็มีแล้วไม่ใช่หรือไง”
หวังเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปสบตาโคบี
สีหน้าของโคบีเป็นธรรมชาติมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้รู้สึกว่าคำพูดนั้นมีอะไรผิดปกติ
“เราเพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียวเอง”
“วันเดียวก็พอแล้ว จะไปหรือเปล่า”
“ไป”
หลังเลิกเรียนตอนบ่าย ทั้งสองคนก็เดินมาที่โรงยิมของโรงเรียนด้วยกัน
การคัดตัวเข้าทีมโรงเรียนกำลังจะเริ่มขึ้น
โดนัลด์เห็นหวังเทียนที่เดินตามโคบีมา จึงถามว่า “เปลี่ยนใจแล้วหรือ”
หวังเทียนส่ายหน้า “เปล่าครับ ผมมากับเขา”
โคบียืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดเสริมทันทีว่า “เขาอยากอยู่ฝึกที่นี่หลังเลิกเรียนครับ”
หวังเทียนหันไปมองเขาแวบหนึ่ง
หมอนี่จัดการธุระได้รวดเร็วเหมือนกันแฮะ
สายตาของโดนัลด์เลื่อนไปหยุดที่ลูกบาสในมือหวังเทียน
“อยากฝึกที่นี่หรือ”
หวังเทียนถาม “ได้ไหมครับ? ผมจะไม่รบกวนทีมโรงเรียน”
“ช่วงคัดตัวไม่ได้”
“เข้าใจแล้วครับ”
โดนัลด์ยกมือชี้ไปยังสนามอีกฝั่ง “หลังคัดตัวเสร็จแล้ว นายใช้สนามฝั่งนั้นได้”
ดวงตาของหวังเทียนเป็นประกาย
“จริงหรือครับ”
“โรงยิมล็อกตอนหกโมงครึ่ง”
น้ำเสียงของโดนัลด์จริงจังขึ้นเล็กน้อย “นายต้องออกไปก่อนหกโมงครึ่ง”
“ห้ามไปแตะอุปกรณ์ส่งเดช เก็บลูกเอง ถ้าทำพื้นสกปรกก็เช็ดเอง”
หวังเทียนพยักหน้าทันที “รับรองว่าจะไม่สร้างปัญหาครับ”
โดนัลด์เป่านกหวีด
การคัดตัวเข้าทีมโรงเรียนเริ่มขึ้น
รายการคัดตัวไม่ได้ซับซ้อนอะไร
วิ่งกลับตัว เลี้ยงลูก ยิงประตู และสุดท้ายก็แบ่งทีมแข่งขันกัน
ในสามรายการแรก โคบีโดดเด่นมากพออยู่แล้ว
แต่พอถึงการแข่งขันจริง เขากลับเหมือนมีชีวิตขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ครั้งแรกที่ได้ครองบอล โคบีเลี้ยงหลบเปลี่ยนทิศทางต่อเนื่อง ก่อนฝ่าแนวป้องกันเข้าไปทำแต้ม
การบุกครั้งที่สอง โคบีหยุดกะทันหันแล้วกระโดดยิงลงห่วง
จังหวะที่สาม เขาคาดเดาเส้นทางส่งบอลไว้ล่วงหน้า แล้วฉกบอลจากด้านข้างได้สำเร็จ
ด้านหน้าไม่มีใครขวางทาง
โคบีเลี้ยงบอลพุ่งเข้าใต้แป้น ออกแรงถีบพื้นด้วยสองเท้าแล้วทะยานขึ้นไป
ปัง!
ลูกบาสถูกยัดลงห่วงอย่างแรง
ทันทีที่ลงถึงพื้น โคบีก็หันไปมองหวังเทียน
รอยยิ้มบนใบหน้ากลั้นไว้ไม่อยู่เลย
สีหน้าของเขาแทบจะพูดออกมาตรง ๆ ว่า เห็นหรือยัง?
หวังเทียนจุ๊ปาก
พรสวรรค์นี่ช่างไม่สนเหตุผลจริง ๆ
โคบีวัยสิบสี่ปียังมีทักษะไม่สมบูรณ์ และร่างกายก็ยังเติบโตไม่เต็มที่
แต่เมื่อเทียบกับนักเรียนมัธยมปลายทั่วไป เขาก็เก่งเกินไปจนดูดุดันอยู่บ้างแล้ว
หลังการคัดตัวจบลง โดนัลด์พลิกดูรายชื่อในมือ แล้วเรียกชื่อออกมาตรง ๆ “โคบี ไบรอันต์”
โคบีเงยหน้าขึ้นทันที “ครับ โค้ช”
“พรุ่งนี้บ่ายมาซ้อมกับทีมโรงเรียน”
โคบีกำหมัดแน่น “ครับ!”
โดนัลด์หันไปจัดการเรื่องของคนอื่นต่อ
โคบีรีบวิ่งไปข้างสนาม รับน้ำที่หวังเทียนโยนมาให้
หลังดื่มไปสองสามอึก เขาถึงถามว่า “เป็นไงบ้าง”
“ไม่เลว”
โคบีมองเขาแวบหนึ่ง
ดูเหมือนจะไม่คิดว่าวันนี้หวังเทียนจะชมง่ายขนาดนี้
หวังเทียนขี้เกียจแกล้งเขาต่อ
อายุสิบสี่ปีแต่เล่นได้ขนาดนี้ในการคัดตัวเข้าทีมโรงเรียนมัธยม ยังจะมีอะไรให้ติอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีกว่าใครทั้งนั้น
ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้จะไปได้ไกลแค่ไหนในอนาคต
คนที่มาคัดตัวทยอยกันออกไป
ในที่สุดสนามอีกฝั่งก็ว่างลง
หวังเทียนหยิบลูกบาสเดินไปทางนั้น
หน้าจอระบบปรากฏขึ้นตามมา
【ยืนยันสถานที่ฝึกซ้อมแล้ว】
【การฝึกวันนี้: ควบคุมบอลด้วยมือข้างไม่ถนัด ความมั่นคงของแกนกลางลำตัว และการยิงจากจุดประจำ】
หวังเทียนกระดอนลูกบาสลงพื้น
ในที่สุดก็เริ่มฝึกอย่างเป็นทางการได้แล้ว
เขาเลี้ยงบอลไปได้ไม่กี่ครั้ง เสียงลูกบาสกระทบพื้นก็ดังขึ้นข้าง ๆ อีกครั้ง
หวังเทียนหันไปมอง
โคบียังไม่กลับไป
“นายคัดตัวเสร็จแล้วไม่ใช่หรือ”
โคบีเปลี่ยนมาเลี้ยงด้วยมือซ้าย “ยังอีกนาน”
หวังเทียนเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง
เพิ่งห้าโมงกว่า
เขาละสายตากลับมา แล้วเปลี่ยนมาถือลูกบาสด้วยมือซ้ายเหมือนกัน
หกโมงครึ่งโรงยิมก็ปิด
ซ้อมไปก็แล้วกัน