“อะไรนะ?!”
“หลี่ชางถูกนายฆ่ากลับงั้นเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเทียน
สมองของเว่ยเฉิงพลันว่างเปล่า
ทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่
หลี่ชางเป็นถึงปรมาจารย์ขั้นแปดเชียวนะ!
ระหว่างขั้นแปดกับขั้นเจ็ดนั้นห่างกันราวฟ้ากับเหว
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดทั่วไป เมื่ออยู่ต่อหน้าขั้นแปดก็ไม่ต่างจากมดปลวก
แต่เจียงเทียนไม่เพียงรอดชีวิตมาได้
เขายังฆ่าหลี่ชางได้อีกด้วย?
เว่ยเฉิงอ้าปาก
แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
ในใจเขามีข้อสงสัยมากมาย
ทว่าเมื่อมองสีหน้าเรียบสงบของเจียงเทียน
สุดท้ายเขาก็กลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงไป
เจียงเทียนไม่ได้ใส่ใจกับความตกตะลึงของเว่ยเฉิงนัก
“ผู้อำนวยการเว่ย”
“เรื่องเก็บกวาดหลังจากนี้ ฝากพวกคุณจัดการด้วย”
ยอดฝีมือจากตระกูลสวี่ ตระกูลซู และตระกูลหลี่ ล้วนถูกเขาฆ่าจนหมดแล้ว
ส่วนเรื่องอื่น เขาขี้เกียจลงมืออีก
ยกให้เว่ยเฉิงจัดการย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
เว่ยเฉิงได้ยินดังนั้นก็ได้สติกลับมา
เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“วางใจได้เลย น้องเจียง”
“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง”
เว่ยเฉิงตบอกตัวเอง
เห็นดังนั้น เจียงเทียนก็ไม่รั้งอยู่อีก
เขาแตะปลายเท้า ร่างทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
กลายเป็นลำแสงสายหนึ่ง พุ่งไปยังขอบฟ้าอันไกลโพ้น
เว่ยเฉิงยืนอยู่ที่เดิม
เงยหน้ามองแผ่นหลังที่กำลังลับหายไป
แสงจันทร์สาดลงบนใบหน้า เผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
“น้องเจียงคนนี้...”
“ช่างเป็นคนที่อ่านไม่ออกจริง ๆ”
เขาพึมพำ
ก่อนจะหันกลับไปเริ่มสั่งการเจ้าหน้าที่กองตรวจการณ์เมืองให้เก็บกวาดความเสียหายของตระกูลสวี่
อีกด้านหนึ่ง
เขตทหารตะวันออกเฉียงใต้