“บัดซบ!”
หลี่เซี่ยงกัดฟัน พยายามโคจรพลังวิญญาณขับไล่ไอเย็น
แต่ไป๋อวี่เหยาไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พักหายใจแม้แต่น้อย
ร่างของเธอวูบไหว เร่งใช้ก้าวเงาวายุ
ทั้งร่างพลันหายวับไปมาอยู่รอบตัวหลี่เซี่ยงราวกับภูตผี
ทุกกระบี่แทงเข้าใส่จุดอ่อนของหลี่เซี่ยงอย่างแม่นยำ
หลี่เซี่ยงรับมือซ้ายขวาไม่ทัน ถูกโจมตีจนถอยกรูดอย่างต่อเนื่อง
บาดแผลบนร่างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
บาดแผลแต่ละแห่งล้วนปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาว
ไอเย็นกัดกร่อนเส้นลมปราณของเขาไม่หยุด
การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงเรื่อย ๆ ลมหายใจก็หนักหน่วงขึ้นทุกที
“เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้...”
หลี่เซี่ยงคำรามด้วยความไม่ยินยอม
เขามีร่างยักษ์เทพแท้ ๆ กลับถูกอีกฝ่ายกดดันจนตั้งรับไม่ได้
แม้แต่พละกำลังที่เขาภาคภูมิใจที่สุด ก็ยังเอาเปรียบไป๋อวี่เหยาไม่ได้เลย
เขาจะยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร?
แต่ไม่ว่าเขาจะโกรธแค้นเพียงใด
อ่อนแอก็คืออ่อนแอ!
ด้วยพลังเสริมจากเคล็ดกายาทองคำสิบผลัดขั้นที่สอง
พละกำลังของไป๋อวี่เหยาเดิมทีก็ไม่ได้ด้อยกว่าเขาอยู่แล้ว
เมื่อบวกกับไอเย็นจากกายกระบี่เหมันต์สวรรค์และความคมกริบของเคล็ดกระบี่หิมะเหิน
หลี่เซี่ยงจึงถูกโจมตีจนไร้หนทางตอบโต้โดยสิ้นเชิง
“ลงไปซะ”
เสียงเย็นใสของไป๋อวี่เหยาดังขึ้น
เธอกวาดกระบี่ออกไปด้านข้าง สันกระบี่ฟาดลงบนอกหลี่เซี่ยง
หลี่เซี่ยงครางอู้อี้ ร่างทั้งร่างกระเด็นลอยออกไป
ร่างใหญ่โตของเขาวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ
ก่อนจะตกกระแทกลงนอกเวทีอย่างแรง
ปัง!
เสียงกระแทกทุ้มหนักดังขึ้น