เมื่อตัดสินใจได้แล้ว
เจียงเทียนก็เปิดเครื่องปลายทางทำงาน
ตัวเลขในช่องแต้มผลงานพุ่งสูงถึง 25,000 แต้ม
ส่วนหนึ่งเป็นรางวัลจากการที่เขาจัดการตระกูลอู๋ได้เพียงลำพัง
อีกส่วนได้มาจากการนำทรัพยากรอื่น ๆ ในคลังสมบัติของตระกูลอู๋ไปแลกเปลี่ยน
หลักการของเจียงเทียนคือมีเงินก็ต้องใช้
แต้มผลงานก้อนโตขนาดนี้ เขาย่อมไม่ปล่อยให้ค้างอยู่ในบัญชีเฉย ๆ
สายตากวาดผ่านร้านค้าแลกเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว
สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ตัวเลือกหนึ่ง
[อาวุธขั้นแปด เลือกได้ตามต้องการ 15,000 แต้มผลงาน]
เขากดแลกทันทีโดยไม่ลังเล
“นอกจากอาวุธแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ต้องแลกอีก”
เจียงเทียนพึมพำกับตัวเอง
จากนั้นก็ใช้แต้มผลงานที่เหลือทั้งหมดแลกเป็นยาที่จำเป็นต่อการฝึกกาย
“คืนนี้พอเจอหนูไป๋ ก็จะยกของพวกนี้ให้เธอทั้งหมด”
พูดจบ เจียงเทียนก็ปิดเครื่องปลายทาง
เขาเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างคล่องแคล่ว เปิดนิยายลูกพลับขึ้นมาอ่านเล่นเพื่อผ่อนคลาย
ขณะเดียวกัน
ณ มหาวิทยาลัยยุทธ์เจียงหนาน
สนามฝึกยุทธ์เต็มไปด้วยเสียงผู้คนอื้ออึง
เสียงเชียร์ดังเป็นระลอก คลื่นเสียงสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะยกหลังคาสนามทั้งหลัง
วันนี้เป็นรอบชิงชนะเลิศของการประลองใหญ่ของนักศึกษาใหม่แห่งมหาวิทยาลัยยุทธ์เจียงหนาน
บนเวทีประลอง เงาร่างสองสายยืนประจันหน้ากันอยู่ห่าง ๆ
ทางซ้าย ไป๋อวี่เหยาอยู่ในชุดขาว ผมยาวรวบเป็นหางม้าอย่างทะมัดทะแมง
ทางขวาเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง
ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วตาแฝงความหยิ่งทะนง
“คนนั้นคือไป๋อวี่เหยาใช่ไหม?”
“เธอน่าจะเป็นม้ามืดที่โดดเด่นที่สุดของการประลองใหญ่ของนักศึกษาใหม่รุ่นนี้แล้ว!”
“ในฐานะนักศึกษาที่ย้ายมาใหม่ เธอฝ่าฟันจากการประลองใหญ่ของนักศึกษาใหม่มาจนถึงรอบชิงชนะเลิศได้ น่าทึ่งเกินไปแล้ว!”