บนท้องฟ้าปรากฏร่างชายชุดดำยืนตระหง่านอย่างเย่อหยิ่ง
แสงจันทร์สาดลงบนตัวเขา ทว่ากลับไม่อาจส่องทะลุความมืดมิดอันลึกล้ำได้
ร่างทั้งร่างถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ แม้แต่ใบหน้าก็ถูกหน้ากากปิดมิดชิด
เผยให้เห็นเพียงดวงตาลึกล้ำคู่หนึ่ง
ในดวงตาคู่นั้นแฝงจิตสังหารเย็นเยียบ
เมื่อเห็นไป๋อวี่เหยามองมา ชายชุดดำก็ส่ายหน้า
“สาวน้อย ขอโทษด้วย”
“ผู้อาวุโสเองก็ไม่มีทางเลือก”
สิ้นเสียง
ชายชุดดำยกมือขวาขึ้น งอนิ้วดีดออกไป
พลังวิญญาณอันควบแน่นสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมา
พลังวิญญาณสายนั้นรวมตัวกลางอากาศเป็นลำแสงสีขาว รวดเร็วดุจสายฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่หว่างคิ้วของไป๋อวี่เหยา
แม้แต่อากาศยังถูกฉีกขาด ส่งเสียงหวีดแหลม
“บ้าจริง!”
“วันนี้ฉันต้องมาตายอยู่ที่นี่หรือไง?”
รูม่านตาของไป๋อวี่เหยาหดเล็กลงฉับพลัน
เธอสัมผัสได้ถึงอานุภาพอันแข็งแกร่งของพลังวิญญาณสายนั้น
ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะต้านทานได้เลย!
ความไม่ยินยอมอย่างรุนแรงพลุ่งขึ้นในใจ
“ไม่! ฉันไม่ยอม!”
ไป๋อวี่เหยาข่มเสียงตะโกน เร่งเร้าพลังวิญญาณในร่างจนสุดกำลัง
แม้แต่กายกระบี่เหมันต์สวรรค์ก็ถูกเธอเร่งเร้าจนถึงขีดสุด
ไอเย็นยะเยือกพวยพุ่งออกจากร่าง กลายเป็นหมอกสีขาวผืนหนึ่ง
ม้วนเข้าหาพลังวิญญาณสายนั้นราวกับคลื่นยักษ์
หมายจะแช่แข็งและขัดขวางมัน
แต่เมื่อต้องเผชิญกับแรงกดข่มจากระดับการบำเพ็ญเพียรที่ห่างชั้นกันอย่างสิ้นเชิง
ทุกสิ่งล้วนไร้ประโยชน์
พลังวิญญาณสายนั้นไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
มันทะลุผ่านไอเย็นและม่านหมอกน้ำแข็ง
พุ่งเข้าใส่หว่างคิ้วของไป๋อวี่เหยาอย่างรวดเร็ว
ไป๋อวี่เหยาทำได้เพียงมองลำแสงสีขาวขยายใหญ่ขึ้นในรูม่านตาอย่างสิ้นหวัง