(ยาวยาวสามตอนต่อเนื่อง ขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุนนะ~)
“ไม่ต้องเกร็ง พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร”
บรรยากาศประหลาดคงอยู่ช่วงหนึ่ง ในที่สุดฉินซินที่นอนแผ่อยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นนั่ง ขยับไหล่ไปมา แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“เชื่อว่าคุณคงเห็นออกแล้วว่าพวกเราเจอเรื่องยุ่งยากเข้า แถมยังเอายากซะด้วย เลยให้หมิงยูร่ายคำทำนายออกมาหนึ่งครั้ง
ภาพในคำทำนายคือฉัน ‘ตาย’ อยู่ใต้เท้าของใครบางคน...”
ฟังถึงตรงนี้ เปลือกตาเฉิงสือสั่นเป็นจังหวะ เขาเข้าใจแล้ว
ตอนเปิดฉากการทดสอบ ฉินซินหมดสติจากบาดแผลสาหัส ตัวเขาเองเดินเงียบ ๆ เข้าไปส่องดูหนึ่งครั้ง ไม่คิดว่าฉากตรงหน้านั้นจะกลายเป็นคำทำนายของคนตาบอดเสียได้
พวกนั้นต้องคิดว่ามีใครสักคนฆ่าฉินซินเสียแล้ว ทั้งที่ความจริงแล้วมันเป็นแค่ความเข้าใจผิดล้วน ๆ
แต่ความเข้าใจผิดพวกนี้มันเขินอายเกินไปแล้ว เฉิงสือเก็บผ้าขาวที่ใช้แสดงละครขึ้นอย่างไม่เอาไหน สายตาที่มองฉินซินกับคนตาบอดกลับแฝงอารมณ์เยาะเย้ยขึ้นมาไม่น้อย
“ดูท่าทางเหมือนว่า วิชาทำนายของผู้ถูกเลือกแห่ง[โชคชะตา]ก็ไม่ได้เก่งอะไรนัก
หรือว่าพระองค์จะไม่ค่อยอยากเมตตาคุณเนี่ย?”
“...”
“...”
รอยยิ้มของฉินซินติดค้าง คนตาบอดยิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ แม้แต่สายตาของคนอื่นที่มองมายังเฉิงสือก็แฝงความชื่นชมเข้ามาสักเล็กน้อย
กล้าเหน็บแนมต่อหน้าผู้ถูกเลือกแห่ง[โชคชะตา]ขนาดนี้ คนคนนี้คงไม่รู้จริง ๆ ว่าคำว่า[โชคชะตา]เขียนอย่างไรสิน่า
“เอาเถอะ ฉันไม่ใช่คนขี้โกงขี้งกงอะไรหรอก ยังดีที่ความเข้าใจผิดก็แค่ความเข้าใจผิด นอกจากทำฉันเสียเหงื่อไปสองหยดแล้วก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรที่จับต้องได้ ไม่เช่นนั้นสูงต่ำก็ต้องให้สองคุณชดใช้เป็นก้อนเลย”