ตามลำดับที่นั่งในห้อง คิวถัดไปควรเป็นฝ่ายคนตาบอด แต่เพราะเธอมีชื่อเสียงโด่งดังเกินไป ผู้เล่นในห้องต่างจำตัวเธอได้ทุกคน สายตาของทุกคนจึงพร้อมเพรียงกันข้ามเธอไปหยุดอยู่ที่ฉินซินผู้สวมเกราะหนักยืนอยู่ด้านหลัง
ฉินซินหัวเราะขับขาน ลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองรอบห้องหนึ่งจึงเก็บดาบยาวในมือเพื่อแสดงไมตรีจิต แล้วพยักหน้าเบา ๆ กล่าวทักทายว่า
"ข้าคือดาบที่จารึกในอดีต แสงสว่างข้ามภาพเงา
ฉินซิน คนในกระจก"
เสียงพูดเพิ่งจบลง ใต้ขวัญหัวของเฉิงสือก็เปล่งประกายเป็นเครื่องหมายคำถามสีเหลืองอร่ามขึ้นมา
[ความทรงจำ]?
คนนี้ช่างเป็น[ความทรงจำ]จริง ๆ!
ตั้งแต่เมื่อไรที่สาวกของ[ความทรงจำ]สามารถมองทะลุคำโกหกได้จากอากาศธรรมดาเหมือนพวกตัวตลกแล้วกัน?
เขารู้จักนักวิชาการคนนี้ด้วยหรือ?
เฉิงสือขมวดคิ้ว แววตาที่มองฉินซินกลับเพิ่มความระมัดระวังขึ้นอีกหลายระดับ
คนในกระจกคือนักรบแห่ง[ความทรงจำ] วิชาชีพแบบ "จดเร็ว" ที่จดจำท่าไม้ตีของคู่ต่อสู้ได้จึงลอกเลียนระบบการต่อสู้ของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว
เพราะลักษณะเฉพาะของวิชาชีพนี้เอง ถ้าหากพึ่งพรสวรรค์ไม่ได้จนประกอบเป็นแนวรบของตัวเองที่แข็งแกร่งกว่าเดิม ก็จะกลายเป็น "นักรบห้าสิบห้า" ในสายตาคนอื่น ซึ่งหมายความว่า...
ใครก็สู้ไม่ได้ ใครก็ชนะไม่ได้
ประโยคข้างบนนี้ใช้ได้กับทั้งคนในกระจกและศัตรูของคนในกระจกเท่ากัน
วิชาชีพนี้ก็เหมือนผู้กล้าแห่งวันนี้ เป็นอาชีพที่หายากในระดับคะแนนสูง เพราะมันธรรมดาเกินไป การเดินตามทางของคนอื่นนั้นไม่มีวันเดินได้ไกลกว่าเจ้าของเส้นทางเดิม แถมยังง่ายที่จะค่อย ๆ สูญเสียตัวตนไปท่ามกลางการเลียนแบบที่ต่างกันอีกด้วย