สุญตา แต่ก็ไม่ใช่สุญตา
ที่นี่ไม่มีอะไรเลยจริง ๆ หากแต่ผู้ที่ก้าวเข้ามายังรู้สึกได้ถึงการบิดเบี้ยวของมิติในที่นี้ — หรือบางทีสิ่งที่บิดเบี้ยวอาจไม่ใช่มิติ แต่เป็นเวลาก็เป็นได้
แสงไหลนับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็นกำลังหลอมรวม ประสาน แยก และซ้อนทับกันอยู่ที่นี่ บ้างวิ่งขนานไปบนเส้นเดียวกัน บ้างปนเปื้อนพันเกี่ยวเข้าด้วยกัน พุ่งไปสู่อนาคตที่มองไม่เห็นภาพ และย้อนวนกลับไปยังอดีตที่เลือนรางไปนานแล้ว
แต่ไม่ว่าเส้นทางของแสงเหล่านี้จะเป็นเช่นไร และมุ่งไปสู่ตรงไหน มันก็ยังถูกขังอยู่ในมุมเล็ก ๆ แห่งนี้ เหมือนนักโทษที่ถูกตรวนข้อเท้าไว้ หนีไปไหนไม่ได้เลย
นี่ช่างเหมือนห้องขังห้องหนึ่ง — ห้องขังที่แสนประหลาด ไร้เสียงร้อง ไร้การต่อต้าน ไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่นอกจากการบิดเบี้ยวอย่างกลไกและความเงียบสงบชั่วนิรันดร์
ทว่าไม่นานนัก ความเงียบสงบนั้นก็ถูกทำลายลง
ดวงตาคู่หนึ่งที่วาดลวดลายด้วยประกายดาราและเกลียวคดโค้งเบิกพรึ่บขึ้นกลางศูนย์กลางของกาล-อวกาศนี้โดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ นางเพิ่งปรากฏกาย แสงไล่ทั้งหมดที่มองไม่เห็นก็ถูกชายดาวอันรุ่งโรจน์ในดวงพระนัตราย้อมให้ฉาบฉวยไปด้วยสีสันระยิบระยับ ในเวลาเดียวกัน การมาถึงของนางยังทำให้แสงเหล่านั้นเดือดพล่านและบิดเบี้ยวยิ่งขึ้นไปอีก
และก็เพียงเวลานี้เท่านั้น ที่แสงไหลซึ่งปรากฏรูปร่างขึ้นจะถูกสรรพชีวิตมองเห็นได้ ทำให้ชีวิตภายนอกกาล-อวกาศนี้ตระหนักได้ว่าที่แห่งนี้มิใช่สุญตาอันว่างเปล่า หากคือหลุมดำที่กักขังกาลเวลานับไม่ถ้วนไว้
หลุมดำนั้นเฝ้าคุ้มอยู่ที่แห่งนี้มาช้านานโดยไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ แต่เมื่อดวงตาคู่นั้นมาถึง มันกลืนกินกาลเวลารอบตัวทั้งหมดในพริบตา ย่อส่วนลงอย่างกึกก้อง กลายเป็นดวงตาคู่หนึ่งดั่งหลุมดำ เบิกขึ้นตรงข้ามกับดวงตาแห่งดารานั้น