โลกแห่งความจริง เมืองใดสักแห่งที่ไม่อาจระบุได้ ห้องปฏิบัติการแห่งหนึ่ง
หวางเว่ยจิ้นซึ่งนอนแน่นิ่งคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทดลองได้สติกลับมา ทันทีที่ลืมตาขึ้นเขาก็หลับลูกกระพริบลงต่ำ ก้มศีรษะเล็กน้อย ซ่อนสายตาเอาไว้ในเงาแห่งใบหน้า
ไม่ช้าเขาก็กวาดสายตามองรอบตัวจนครบ แล้วลุกขึ้นยืนด้วยความชำนาญ เดินไปยังเครื่องผลิตน้ำข้างโต๊ะทดลองตักน้ำหนึ่งแก้ว ก่อนจะต้มกาแฟที่อุณหภูมิ 85 องศาหนึ่งถ้วย
นี่คือกิจวัตรประจำที่เขาทำทุกครั้งหลังผ่านการทดสอบจบ พอดื่มกาแฟหมดถ้วย เขาจะทบทวนการทดสอบทั้งหมด จัดระเบียบวัสดุที่ได้มาระหว่างทางกับสมุดบันทึกการทดลอง แล้วลงมือวิจัยของตัวเองต่อ
ทุกอย่างเป็นไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จวบจนเพื่อนบ้านอีกฝ่ายซึ่งเชื่อใน[สัจธรรม]เช่นเดียวกับเขาก็ทำให้ผนังหนาของโรงปฏิบัติการดังขึ้นอีกครั้ง และจากช่องเล็กบนผนังคล้ายแว่นขยายของแมวก็เบิกตาขึ้นหนึ่งดวง
นั่นคือ "อุปกรณ์สื่อสาร" ที่เพื่อนบ้านทั้งสองซึ่งไม่ไว้ใจกันสร้างขึ้นร่วมกันเพื่อแลกเปลี่ยนเรื่องของ[สัจธรรม]
ช่องเล็กนั้นลาดเอียง พอจะทำให้อาวุธยิงแนวเดียวใช้ไม่ได้ผล และปลายทั้งสองด้านของช่องถูกติดตั้งกระจกนิรภัยสองชั้นด้วยวิชาของหอคอยธาตุเหตุผล ความมิดชิดแน่นหนายังกันควันพิษจากอีกฟากได้อย่างแน่นอน
เพียงช่องเล็กยาวเรียวเช่นนี้ กลับกลายเป็นช่องทางแลกเปลี่ยนอันเป็นมิตรของสาวก[สัจธรรม]ทั้งสอง และทุกครั้งหลังการทดสอบพิเศษ ทั้งคู่จะพิงผนังฝั่งตัวเอง คุยเรื่องวิชาการกันสักครู่หนึ่ง
แน่นอน หวางเว่ยจิ้นโดยปกติคุยเรื่องวิชาการล้วน ๆ แต่คุณหญิงเพื่อนบ้านอีกฝ่าย — ใช่แล้ว ผู้หญิง — ดูเหมือนจะมีความคิดอื่นต่อเขาอยู่เสมอ
หล่อนมักจะแอบถามไถ่เรื่องของหวางเว่ยจิ้นไปทุกแง่ทุกมุม ท่าทางอยากหลอมรวมเข้ากับชีวิตของเขาเต็มทน แต่ด็อกเตอร์ก็ไม่เคยสะทกสะท้าน