[เวลา]หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ในวินาทีนั้น พระองค์ได้สัมผัสอีกครั้งว่าอะไรคือ[ความว่างเปล่า]อันไร้แก่นสาร
พระองค์ไม่มีเวลามาเสียให้กับสิ่งนี้ จึงทรงลืมดวงตาอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้หลุมดำในดวงตากลืนกินคลื่นแห่งความว่างเปล่าทั้งหมด แล้วจากไปโดยไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว
แต่[โชคชะตา]ยังไม่คิดจะปล่อยพระองค์ไปง่าย ๆ ขณะปะทะมือกับ[การลวงตา]อยู่นั้น ก็ยังใช้พลังแห่งความว่างเปล่าดึงรั้ง[การดำรงอยู่]ที่กำลังจากไปเอาไว้
แต่แล้วเสี้ยวนั้นเอง ก็มีพลังศักดิ์สิทธิ์อีกหนึ่งเข้ามาแทรกแซง
จากมิติที่พังทลายและกระแสปั่นป่วนระหว่างสุญตากับโลกจริง มีหมอกสีเหลืองกลบมิได้ไหลล้นออกมา แล้วจากในหมอกนั้นก็มีหัตถ์ยักษ์สูงขึ้น บังสายตาของ[โชคชะตา] กดระลอกคลื่นที่บ้าคลั่งให้ราบเป็นปลาฉลอม แล้วกรีดสุญตาให้ขาดวูบราวผ้าขี้ริ้วต่อหน้าต่อตา
เมื่อสุญตาแตกสลาย หมอกสีเหลืองนับไม่ถ้วนก็ซู่ซ่าไหลบุกเข้ามา เติมเต็มมิตินี้จนแน่นิ่งไปหมดทั้งหมด
[โชคชะตา]เห็นดังนั้น ดวงตาก็หนักแน่นขึ้น
"[โกลาหล]"
หัตถ์ยักษ์ในหมอกสีเหลืองนั้นค่อย ๆ คืนกลับ แล้วจากในหมอกที่หมุนวนก็ดังเสียงทุ้มลึกดั่งระฆังใหญ่
"ข้า มาตามคำนัด"
เสียงยังไม่ทันจางหาย ยังไม่ทันที่[โชคชะตา]จะตอบโต้ [การลวงตา]ที่ซ่อนตัวอยู่ในสุญตาก็ผุดหัวขึ้นมาอีกครั้ง พูดอย่างสำราญใจ
"โอ๊ย ดูสิ ตะกี้พวกเจ้าสองต่อหนึ่ง ตอนนี้ก็ถึงตาข้าบ้างที่สองต่อหนึ่งบ้าง
น้องสาวไม่ฟังคำ ก็ต้องได้รับการสั่งสอนให้เข้าที่ นายว่าใช่ไหม?"
พูดจบ [การลวงตา]ก็ปลุกระลอกคลื่นเหลือกแหลกลาญขึ้นจากในหมอกอันไร้ขอบเขต ประดับภาพหลอนแห่งทวยเทพทั้งหมดไว้ตรงหน้า[โชคชะตา]