โลกความจริงที่ไม่มีใครรู้จัก ดาดฟ้าตึกแห่งหนึ่งในมณฑลและเมืองที่ไม่มีชื่อ
หนุ่มในแจ็กเก็ตหนังยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่มอีกคนที่นั่งแกว่งขาอยู่ริมขอบดาดฟ้าพร้อมกินของไปด้วย มองไปยังรากไม้ยักษ์เหล่านั้นที่บิดเกี่ยวพันกันไปทั่วเมืองไกล ๆ แล้วแทงตรงขึ้นสู่ฟ้า แล้วก็ถอนใจเบา ๆ อย่างเงียบ ๆ
"ไง มีความรู้สึกอะไรเหรอ?" ชายหนุ่มที่กำลังกินอาหารดื่มน้ำมันหนืดแก้วสุดท้ายจนหมด เช็ดปาก แล้วหัวเราะฮึในลำคอ "คิดว่าเจียงฉือทำถูกแล้วสินะ"
หนุ่มแจ็กเก็ตหนังส่ายหน้า แล้วหัวเราะทั้งน้ำตา:
"หนีภัยหากำไรเป็นสัญชาตญาณของคน ข้อนี้ฉันจะไปว่าอะไรไม่ได้หรอก เพราะใครก็ตามที่มาเจอฟางเส้นช่วยชีวิตสักเส้นในโลกใบนี้ ต่างก็อยากบีบมันไว้ในอุ้งมือแน่นจนตาย
จะไปใช้ชีวิตอยู่อีกโลกหนึ่งก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ คนที่นี่หนีกันไปก็ไม่ใช่น้อยแล้ว
เพียงแต่ฟางเส้นนั้นไม่ใช่ที่เขาหาได้เอง แต่เป็นที่หัวหน้านายหาให้ เรียกว่า ได้โอกาสของคนที่ถูกโชคชะตากำหนดไว้มา แล้วกลับหันหลังลบความจำตัดการติดต่อทิ้งซะงั้น......
เฮ้อ อยากแอบอ้างเป็นคนพื้นเมืองเหรอ?
ไม่มีทางง่ายขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเขาถึงไม่มี[โชคชะตา]คุ้มครองอีกแล้ว"
ชายหนุ่มที่กินของอยู่เก็บขยะข้าง ๆ ตัวเอง ลุกขึ้นยืน แล้วก็ยืนลงที่ขอบดาดฟ้าพร้อมกัน มองไกลออกไป เห็นรากไม้อันหนาใหญ่น่าสะพรึงนับไม่ถ้วนห้อยแขวนอยู่กลางขอบฟ้า ไม่เคยหยุดพักดูดซับสารอาหารจากโลกปัจจุบัน แล้วส่งเสียงตรึมในคอ:
"ฝั่งโน้น......ว่ายังไง?"
"ไม่ได้พูดอะไรเกินจำเป็น ระมัดระวังมาก ระมัดระวังเหมือนหัวหน้านายนั่นแหละ