เฉิงสือไม่ขยับแม้แต่นิด ส่วนฉินซินถูกกระเด็นถอยหลังไป
นอกคาดคำนวณของทุกคน ฉินซินผู้กำยำใหญ่โตกลับยืนรับในมือของเฉิงสือไม่ได้แม้แต่ยกเดียว "ผู้กล้าแห่งวันนี้" เหวี่ยงหมัดบดบุ๋มเกราะของคนในกระจก แล้วฟาดร่างคู่ต่อสู้กระเด็นออกไปเหมือนผ้าขี้ริ้ว
ฉินซินหน้าตึงด้วยความตกใจ ร่างกายรับรู้ถึงแรงมหาศาลที่พุ่งมาจากแขนของเฉิงสือ เขามองไปที่แขน[ความเสื่อมสลาย]ที่แห้งเหี่ยวราวไม้ตาย ดวงตาแน่นครู่หนึ่ง แล้วปลดปล่อยเลือดออกมาเป็นคำพู
"[มลทิน] [ความเสื่อมสลาย] และพลังชั่วร้าย......
ดีนัก ดีนักแล ท่านนี่ไม่ห้ามสารพัดเรื่องเลย"
เฉิงสือเองก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทรยุกขนาดนี้ เขามองมือตัวเองด้วยความงง แล้วหันไปมองทิศที่ฉินซินร่วงลง ไม่มีทีท่าปลอบใจ แถมยังหัวเราะเย้ยเสียงหนึ่ง "แค่นี้เองหรือ?"
สำหรับนักรบแล้วนี่คือการดูถูกสูงสุด แต่ไฟโกรธของฉินซินกลับไม่พุ่งทวี หางตากลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "เร่าร้อน"
เขามองออก เฉิงสือก็อยากลงมือกับเขาจริง ๆ ไม่ต้องแก้ตัว ไม่ต้องมีข้ออ้าง เปิดทุกอย่างออกมาสู้กันเต็มที่ — ดีเลย เขาเองก็อยากประมือกับเฉิงสือสักครั้ง
เขาอดกลั้นมานานเกินไปแล้ว ในโลกที่มองไม่เห็นความหวังนั้น เขาระมัดระวังทุกก้าว ระวังตัวทุกขณะ เพื่อให้เปลวไฟที่สั่นระริกใกล้มอดดับยังคงลุกต่อไป เขาต้องเหนื่อยยากทั้งกายทั้งใจเป็นวินาทีวินาที ความสิ้นหวังที่ปรารถนาสิ่งใดก็ไม่ได้และต้องก้มหน้าเดินต่อนั้นแทบทำให้เขาบ้าคลั่ง และตอนนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองต้องบ้าคลั่งสักครั้ง ในโลกที่ไม่ใช่ของตัวเอง กับเฉิงสือผู้ไม่นับเป็นเพื่อนสักเท่าไหร่ การประมือที่ไม่ต้องอาศัย[ความจำ]!
แล้วฉินซินก็ติดไฟ ไฟจริง ๆ