ถ้าจะถามว่าใครคือคนที่เป็นทุกข์ที่สุดในกองไฟนี้ คงไม่ใช่เฉิงสือที่ถูกใช้เป็นเป้า แต่เป็นอู๋ชุนที่ถูกเผา "โดยไม่มีความผิด" ต่างหาก
แน่นอน ความทุกข์ของอู๋ชุนไม่ได้อยู่ที่การถูกไฟเผา พลัง[การทำลายล้าง]ที่เธอถักทอเป็นเกราะปกป้องร่างทำให้เปลวไฟที่ร่วงหล่นแทบไม่ก่อภัยคุกคามแก่เธอจริง ๆ สิ่งที่คุกคามเธอจริง ๆ คือ......คนบ้าตัวนั้นที่ดูคล้ายมัมมี่เป็นที่สุด
ใช่แล้ว ความ"ไร้ความผิด"ของเธอคือถูกเฉิงสือบีบมา
เฉิงสือเองก็ถูกบีบจนมุมไม่เหลือทาง เมื่อพบว่าใต้เท้าไม่เหลือที่ย่ำ และเปลวไฟเบื้องบนไม่มีทางหยุดยั้ง เขาก็คิดจะเร่งแก้สถานการณ์ให้ได้หายใจหนึ่งที และวิธีเดียวที่จะทำได้ก็คือบีบให้อีกฝ่ายที่ยิงธนูไม่หยุดนั้นต้องหยุด
แต่ฉินซินยั่งยืนยากกว่าที่เขาคิดนัก!
ตั้งแต่ตระหนักว่าเฉิงสือในสภาวะนี้สามารถสร้างความเสียหายระยะประชิดให้แก่ตนได้ ฉินซินก็ไม่ยอมให้เฉิงสือเข้าประชิดอีกเลย
ไม่ว่าเฉิงสือจะแทรกตัวเข้ามาด้วยวิธีใด เขาก็ใช้ความคล่องแคล่วของพรานแยกระยะออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วหันกลับมายิงสวนสองนัด ทำให้ฝนไฟเต็มฟ้านั้นดุเดือดยิ่งกว่าเดิม ผ่านไปสี่ห้ารอบเช่นนี้ เฉิงสือแทบสูญเสียทุกวิถีทางที่จะเข้าประชิด แม้แต่ลูกเต๋าที่ฝังเอาไว้ก็เกือบถูกกองเพลิงที่ปกคลุมฟ้าดินนั้นเผาสิ้นสลาย
จนมุมแล้ว เฉิงสือจึงต้องลงเอยกับทางเลือกที่รองลงมา
เมื่อฉันเอาไม่อยู่กับสาวก[สงคราม] ฉันก็ถอยหนึ่งก้าว ไปเอาอยู่กับสาวก[การทำลายล้าง]แทน
และเช่นนั้น อู๋ชุนก็กลายเป็นโล่ของเฉิงสือไปโดยไม่ทันตั้งสติ
เฉิงสือไม่แยแสอู๋ชุนว่าเป็นมนุษย์หรือไม่ ใช้มือขวานั้นซึ่งเป็น[ความเสื่อมสลาย]ที่มนุษย์ธรรมดาแทบทำลายไม่ได้ กำข้อมือของอู๋ชุนแน่น หมุนเหวี่ยงเธออย่างรวดเร็ว แปรพลัง[การทำลายล้าง]บนร่างเธอให้กลายเป็นผืนคลุมกาง ป้องกันฝนไฟเต็มฟ้าเบื้องบนไว้