“......”
“......”
รู้ไหมว่าฉากที่อึดอัดที่สุดในโลกคืออะไร?
ก็คือตอนที่สองคนเพิ่งจะพูดหัวใจกันเปิดเผย หรือป่าวประกาศถ้อยคำเกรียงไกรจนขาขึ้น แล้วกำลังจะลงมือทำสิ่งนั้น... ก็บังเอิญพบว่าทุกคำที่เพิ่งพูดไปนั้นเสียเปล่า เพราะพวกเขาสองคนออกไปไม่ได้เลย!
หลังจากกำแพงซ้อนทับของเวลาถูกทำลาย พวกเขาก็สูญเสียจุดยึดเหนี่ยวในไทม์ไลน์การทดสอบเดิม มองไม่เห็นร่องรอยของความเป็นจริงแม้แต่นิดเดียว หาทางกลับไม่เจอ แล้วทางกลับบ้านล่ะก็... อย่าแม้แต่จะฝัน!
ยิ่งไปกว่านั้น ทางไปสู่เหวแห่งความปรารถนาก็ถูกตัดขาด ประตูกระดูกโดดเดี่ยวบานนี้แม้จะไม่ได้ร่วงหล่นลงไป แต่ก็กลายเป็นเพียงหอคอยลอยฟ้าไร้ที่พึ่งพิง นอกจากจะเป็นแพลตฟอร์มปลอดภัยให้สองคนได้ยืนเท่านั้น ก็ไม่มีประโยชน์อื่นใดอีกแล้ว
แล้วตัวตลกกับ "ลิงแดงสายฮาร์ดคอร์" ก็ยืนมองหน้ากันตาค้างอยู่ตรงนั้น สีหน้าอับอายคนหนึ่งยิ่งกว่าคนหนึ่ง ปลายเท้าบิดเกร็งคนหนึ่งยิ่งกว่าคนหนึ่ง
อาย อายชะมัด
เสียง "ออก" และ "ไป" ที่เพิ่งตะโกนกันไปเมื่อครู่ ดูราวกับเป็นเสียงหัวเราะล้อเลียนของเทพแห่งความบันเทิงที่ดังก้องอยู่กลางสุญตา ก้องขึ้นในหัวของทั้งสองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งดังเท่าไร สีหน้าของทั้งคู่ก็ยิ่งแข็งค้างเพิ่มขึ้นเท่านั้น
คราวนี้ แม้หน้าด้านหนาแค่ไหน เฉิงสือก็คิดหาวิธีทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้ไม่ออก
เขารู้ดีว่าไม่ว่าจะพูดอะไร ทุกถ้อยทุกคำที่ออกมาจากปากของสองคนนี้ ย่อมเพิ่มพูนความอายอันนี้ขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งทั้งคู่กลายเป็นตัวตลกตัวจริง
แต่ก็ตาล่ะ ตอนนี้ก็ห่างจากการเป็นตัวตลกตัวจริงไม่กี่ก้าวแล้ว
อย่างไรก็ดี... ทุกเรื่องย่อมมีทางเปลี่ยนผัน
องค์ผู้อุปถัมภ์บางองค์ชอบหัวเราะเยาะสาวก องค์ผู้อุปถัมภ์บางองค์กลับเมตตาอารักขาสาวก