“เขาหายไปตอนไหน?”
คนแรกที่ตอบโต้เฉิงสือคือคนตาบอด แต่หญิงสาวกลับไม่ได้ตอบคำถามของเฉิงสือโดยตรง หากแต่เอ่ยความสงสัยของตัวเองออกมา
เฉิงสือชำเลืองมองคนตาบอดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เข้าใจความหมายของเธอแล้วจึงพยักหน้า
“นายก็คงอยู่กับฉินซินคนนั้นสินะ แล้วนายล่ะ ฉินซิน นายคือใคร?”
คำถามนี้ฟังดูแปลกประหลาด ฉินซินก็คือฉินซิน เขาจะเป็นใครได้อีก?
ทว่าฉินซินตอนนี้ไม่ได้สงสัยในเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขาดูเหมือนจะเดาได้บางอย่างแล้ว คิ้วขมวดเล็กน้อย “เพื่อนของนายไง ฉินซิน”
เพื่อนของฉัน?
เฉิงสือสะดุ้ง แล้วก็รู้ตัวว่าอีกฝ่ายหมายถึงคนที่มีการพูดคุยและร่วมงานกับตัวเองอย่างราบรื่น ดังนั้น...
เขาคือฉินซินคนนั้นที่ได้เห็นตัวเองยิงคนตาบอดตายด้วยแหวนความสนุก และเดินทางเข้าเขตพักร้างมาด้วยกัน?
เขากลับมาแล้วงั้นเหรอ?
“......”
เฉิงสือเปลือกตากระตุกเล็กน้อย รู้สึกอึดอัดขัดใจ นึกไม่ถึงว่าจะไม่เจอสาเหตุความไม่ตรงกัน ไม่เจอไทม์ไลน์เดิม คนตาบอดยังถูกทำหายไปอีก แต่กลับมีฉินซินที่ “คุ้นเคย” กับตัวเองกลับมาแทน
นี่มันทำอะไรกัน เล่นกันเหรอ?
ผู้ถูกชะตากำหนดที่เพิ่งพัฒนาไม่ทันไรก็หายไปงั้นเหรอ?
นี่มันเป็นการล้อเล่นของ[โชคชะตา] หรือการเยาะเย้ยของ[เวลา]กันแน่?
แต่เฉิงสือก็ไม่กล้าสรุปตรง ๆ ว่าฉินซินตรงหน้านี้ต้องเป็นคนเดียวกับที่เดินทางมาด้วย เขายังต้องยืนยันอีกครั้ง เพราะเขาจำได้ตลอดว่าคำใบ้ของ[เวลา]มีถึงสามช่วงเวลา:
อดีต ปัจจุบัน และอนาคต
เขาจึงมองไปที่ฉินซิน ยื่นมือออกไป แล้วทำการทดสอบอย่างตรงไปตรงมา
“แม้ข้อเรียกร้องของผมจะไม่รู้ซักหรอก แต่ผมว่าเพื่อนของผมจะช่วยลดความยุ่งยากให้ ถ้านายเป็นเพื่อนของผม ฉินซิน ขอรบกวนส่ง......”