(ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่าน โหวต และสนับสนุนกันมากมาย! เพิ่มตอนพิเศษก่อนสิ้นเดือน!)
ทั้งสี่คนได้ยินประโยคนั้น สีหน้าก็มืดมนลงอีกครา
"มาเถอะ ทีละคน ชดใช้ชีวิตที่เป็นหนี้คืนมา ถ้าค่าไถ่พอ ฉันจะปล่อยพวกนายลงจากตรงนั้น"
เฉิงสือยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มันดึงเพื่อนร่วมทีมที่เอาหัวโขกพื้นขึ้นมา ไม่ให้อีกฝ่ายก้นหน้าซ่อนความอัปยศ แล้วก็เดินวนไปมาอย่างไร้กะเกณฑ์ตรงหน้าทั้งสี่ รอให้พวกมันคิดหาทางจ่ายค่าไถ่
ผู้เล่นชายที่ยืนอยู่สุดขอบเห็นภาพนั้น ใบหน้าอันอ่อนล้าก็แฝงความตะลึงอยู่บ้าง เขามองแผ่นหลังของเฉิงสือแล้วถามอย่างระมัดระวัง
"พี่ใหญ่ คุณ... บุกเข้ามาคนเดียวเหรอ?"
เฉิงสือขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่หันหลังกลับแล้วตอบว่า "ก็ไม่เชิง มีบอดี้การ์ดติดมาด้วยคน"
บอดี้การ์ด?
ทุกคนมองไปยังสุดปลายทางเดิน เหลือเพียงเงารำไรว่ามีพรานบางคนซ่อนอยู่ในความมืด และลูกศรหนามเถาแห้งเมื่อครู่นี้ก็ยิงมาจากคนคนนั้นแน่นอน
ฝีมือบอดี้การ์ดคนนี้ก็แกร่งน่ากลัวเกินคน ต้องเป็นอย่างน้อยระดับผู้เล่นขั้นสุดยอด!
แม้แต่บอดี้การ์ดยังเป็นผู้เล่นขั้นสุดยอด แล้วพี่ใหญ่ตรงหน้านี่ ไม่ใช่หรอกหรือที่ติดอยู่ในจัดอันดับ?
แต่ใน[ความเสื่อมสลาย]ช่วงต้นของบอร์ด ก็ดูไม่มีใคร... เป็นมัมมี่ที่มีชื่อเสียงเลยนี่นา!
พี่ใหญ่คนนี้ต้องเป็นมัมมี่แน่ ๆ แขนที่ดูแกร่งเหนียงมั่นเหลือเกินนั่น เห็นปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นพรของ[ความเสื่อมสลาย]ที่ประทานแก่นักรบ