คำพูดของชายคนนั้นยังไม่ทันจบ เฉิงสือก็ก้าวขึ้นไปสองก้าว จ้องกวาดสำรวจร่างกายเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างมีเล่ห์ แล้วหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง "ก่อนถูกขังคุกทุกคนต้องโดนตรวจของติดตัว ของในกระเป๋าของนายจะยังเหลืออยู่ได้ยังไง"
คำถามคาดคั้นของเฉิงสือทำให้ชายหนุ่มอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าเปลี่ยนไป แต่ไม่ช้าความโหดเหี้ยมก็ลอยขึ้นมาบนใบหน้า
"ฝีมือฉลาดนัก แต่สายเกินไปแล้ว! เอามัน!"
เสียงพูดจบปลายสุดท้าย ชายร่างเตี้ยเกร็งก็ใช้เท้าหนึ่งบิดหักข้อเท้าซ้ายของตัวเองจนขาด อีกเท้าสลัดหลุดจากโซ่ในจังหวะนั้น พุ่งทะยานขึ้นอย่างรุนแรง อาศัยแรงเหวี่ยงจากเอวส่งไปที่ขา ร่างทั้งร่างแบมากลางอากาศเหมือนเสาโทระเทะ ขวิดขวาเข้าใส่หัวของเฉิงสืออย่างเต็มแรง
ชายสูงผอมข้าง ๆ ก็เคลื่อนไหวตาม บิดแขนทั้งสองอย่างรวดเร็ว ทั้งที่กระดูกข้อมือหักละเอียดเจ็บปวดสุดบรรยาย ยังดึงมือของตัวเองหลุดออกมาทั้งสองข้าง ใช้ขาที่ถูกมัดเป็นจุดส่งแรง หมุนร่างกวาดวนหนึ่งรอบก่อนทุ่มศีรษะฟาดเข้าใส่เฉิงสือที่อยู่ห่างเพียงคืบ
นี่คือการซุ่มโจมตีที่วางแผนมาแล้ว ทั้งสองจับจังหวะได้แม่นยำนัก ความกล้าหาญแหกกฎของการโจมตีทั้งชีวิตก็เปี่ยมล้น หากตอนนี้ที่นั่นเป็นอัศวินยามรักษาที่บาดเจ็บจริง ๆ อาจถูกเล่นงานได้เต็ม ๆ
แต่น่าเสียดาย คู่ต่อสู้ของพวกเขาคือเฉิงสือ
ตั้งแต่เฉิงสืออยู่ตรงนี้ ผู้วางแผนมาแล้วก็ไม่ใช่นักโทษทั้งสี่ หากแต่เป็นอัศวินยามรักษาปลอมตัวอย่างเขา!
ก้าวที่เพิ่งก้าวเข้าไปเมื่อครู่นั้นเจตนา