เชี่ยนั่วซือลี่!
สาวกแรกแย้มแห่ง[โกลาหล]ที่ทำให้เขาประทับใจถึงกับสั่นสะเทือน ตอนนี้ยังอยู่ที่ศาลพิพากษาใหญ่ แถมยังถูกขังอยู่ในชั้นล่างสุดของคุกเหล็กร่ำไห้อีกงั้นรึ?
ต้องรู้ไว้ว่าอดีตผู้นั้นเป็นตุลาการระดับหนึ่งมาก่อน โทษอะไรกันที่ทำให้ตุลาการระดับหนึ่งซึ่งเป็นที่จับตาของคนทั้งมวลถูกจองจำในที่แบบนี้ ที่ซึ่งมีแต่นักโทษประหารเท่านั้นที่อยู่กัน?
เฉิงสือขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อาจไม่หวนนึกถึงถ้อยคำที่เชี่ยนั่วซือลี่เคยบอกกับเขา ตอนนั้นอีกฝ่ายหมายความชัดเจนว่าตัวเองได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมและถูกกดขี่จากภายใน มองแบบนี้แล้ว การกดขี่ของศาลพิพากษาใหญ่ที่มีต่อเขา......ก็เกินไปเสียจริง
เขากำลังจะถูกประหารแล้วงั้นรึ?
เรื่องแย่แล้ว ไม่ใช่ว่าตัวเขาจะเป็นคนที่ปล่อยเขาออกไปใครหนอ?
สายตาเฉิงสือแน่วแน่ขึ้น ในใจเกิดลังเลขึ้นทันที ความรู้สึกชะตากรรมที่ขัดขืนยากนี้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวบ้าง เขาเหมือนได้เห็นวงแหวนที่ประกอบด้วย[เวลา]ที่มีรอยบากเพียงช่องเดียวอีกครั้ง และเมื่อถึงเวลาในอนาคตอันใกล้ที่เขาเติมรอยบากนั้นให้เต็ม......
เขายกมือขึ้นมองแหวนวงนั้นบนข้อมือตนเอง —[กาลกักขัง]
......เวลากำลังจะปิดวงอีกครั้งแล้ว
ฉันช่วยเชี่ยนั่วซือลี่ไว้ แม้อาจเป็นผู้ส่งต่อเจตจำนงแรกของ[โกลาหล]ให้เขา จากนั้นเขาออกจากศาลพิพากษาใหญ่ ลงไปสู่ชั้นใต้ดิน พบกับเหล่าผู้ที่ต้องจากบ้านเกิดแต่เจตจำนงเดียวกัน กลายเป็นสาวกแรกแย้มแห่ง[โกลาหล] แล้วที่เมืองหย่งจั้นก็พบกับตัวฉันในอดีต ผลักฉันขึ้นสู่เบื้องหน้า กลายเป็น......อุลตร้าแมน ผู้บัญชาการที่[โกลาหล]ยอมรับด้วยปากเปล่านั่นเอง
กลมกลืนราบรื่น สมบูรณ์แบบเหลือเกิน
งั้นการเดิมพันครั้งนี้มีเทพเข้ามาเกี่ยวข้องกี่องค์กันแน่?
แล้ว[โชคชะตา]กับ[เวลา]ก็แฝงตัวบทบาทอะไรอยู่ในนี้?
หมากที่ถูกเดิน นอกจากก้าวไปข้างหน้าแล้ว ยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?
เฉิงสือขมวดคิ้วลึก หยุดฝีเท้าลง และเมื่อเขาหยุดยืนนิ่งเงียบอยู่เบื้องหน้าทั้งสี่ คนสี่คนที่ยังคอยการไถ่ถอนอยู่ต่างกุมขมับสะกดจิต ไม่กล้าส่งเสียง กลัวแม้แต่จะรบกวนความคิดของมือใหญ่