ห้างว่านหาวไม่เพียงมีพื้นที่กว้างขวาง แต่ยังมีหลายชั้นอีกด้วย
ป้ายตรงบันไดเลื่อนแม้จะเก่าจนทรุดโทรม แต่ก็ยังพอมองออก
ชั้นใต้ดิน 1 ชั้น เหนือพื้นดิน 6 ชั้น
เฉิงเย่มองแผนที่แล้วพูดว่า “เรามีเวลาอย่างมากสองชั่วโมง ไม่มีทางสำรวจได้ทุกพื้นที่ จุดหมายแรกคือซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นใต้ดิน ที่อื่นค่อยแวะดูระหว่างทาง แต่จำไว้ว่าเป้าหมายหลักของเราคือกล่อง”
เขาไม่ได้สนใจอาหารกับน้ำในกล่อง สิ่งที่หวังคือของอย่างอื่นต่างหาก
ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากเจอกล่องคุณภาพสูงกว่านี้
แต่ก็รู้ว่าความหวังนี้ริบหรี่มาก
ทุกคนเดินลงไปตามบันไดเลื่อน
เดิมทีที่นี่ก็มืดสลัวอยู่แล้ว พอลงไปชั้นใต้ดินก็ยิ่งมืดกว่าเดิม
“เราควรเอาไฟฉายออกมาไหม?”
“เอาสิ ระวังตัวด้วย”
ถ้าไม่มีไฟฉาย พวกเขาคงมองไม่เห็นว่าชั้นใต้ดินนี้มีอะไรบ้าง
ทั้งสามเปิดไฟฉาย ส่องให้แสงสว่างไปทั่วบริเวณ
พอลงมาถึงก็เจอถนนร้านอาหารเล็ก ๆ
ที่นี่ไม่มีอะไรให้เก็บกวาด
เฉิงเย่มองแวบหนึ่ง ก่อนชี้ไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตด้านข้าง “ไปทางนั้น”
โชคดีที่ทางลงอยู่ตรงทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตพอดี
พอมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต เฉิงเย่ก็ชะงักฝีเท้า
เสียงพึมพำไร้ความหมายลอยเข้าหูเขา
เป็นอย่างที่คิด ข้างในนี้มีซอมบี้
อุณหภูมิด้านนอกต่ำกว่าศูนย์อยู่ 20 กว่าองศา แต่ข้างในนี้น่าจะติดลบแค่ไม่กี่องศา
ยังไม่ถึงกับทำให้ซอมบี้แข็งทื่อเพราะความหนาว
“ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีซอมบี้ เตรียมพร้อมสู้”
หญิงสาวทั้งสองรีบหยิบหน้าไม้ออกจากกระเป๋าเป้