บนโต๊ะอาหาร ไฉ่ชิงเหลือบมองตู้เสื้อผ้าหน้าเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
“นี่ สวีเหมิง เธอจำเป็นต้องขนาดนั้นเลยเหรอ เมื่อวานยังกล้าดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”
ก็แค่จูบกันเอง ทำท่าเหมือนกำลังทำเรื่องน่าอายอะไรอย่างนั้นแหละ
แต่ตอนนี้สวีเหมิงไม่มีเวลาตอบด้วยซ้ำ
สองนาทีต่อมา
ตู้เสื้อผ้าหายไปแล้ว
สวีเหมิงดึงชายเสื้อแขนสั้นสีชมพูลง พลางเดินมาที่โต๊ะอาหาร
ไฉ่ชิงมองเธออย่างสงสัย “นี่ เธอจำเป็นต้องหน้าแดงขนาดนี้เลยเหรอ”
สวีเหมิงหน้าแดง “ฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนี้หรอก แต่...ฉันควบคุมมันไม่ได้”
เดิมทีเธอก็เป็นคนขี้อายอยู่แล้ว
ตอนทำงาน แค่หัวหน้างานให้รายงานความคืบหน้า เธอก็หน้าแดงได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง...
ยิ่งคิดก็ยิ่งหน้าแดง
เฉิงเย่มองหน้าต่างสถานะของสวีเหมิง หลังจากพยายามอยู่เมื่อครู่ ในที่สุดค่าความรู้สึกดีก็ขึ้นถึง 80
แต่ท่าทางหน้าแดงนี่ดูเหมือนไม่เกี่ยวกับค่าความรู้สึกดีเลยสักนิด
เขาเดาว่าต่อให้ค่าความรู้สึกดีของสวีเหมิงขึ้นถึง 100 เธอก็คงยังหน้าแดงอยู่ดี
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เฉิงเย่กระแอมเบา ๆ “กินข้าวกันเถอะ เสร็จแล้วเราจะไปสถานีถัดไป”
หา?
หญิงสาวทั้งสองชะงักพร้อมกัน ก่อนหันไปมองเฉิงเย่
สถานีถัดไป?
“เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ว่าวันหนึ่งมีแค่สถานีเดียวเหรอ” ไฉ่ชิงถามอย่างสงสัย
ข้อมูลนี้เพิ่งแจ้งเมื่อวาน ไม่น่าจะเปลี่ยนไปแล้วนี่
“ใช่ วันละสถานี แต่เมื่อคืนพวกเราสองคนกระตุ้นผลลัพธ์ข้อ 3 ฉันเลยได้ตั๋วรถไฟมาใบหนึ่ง ใช้แล้วจะไปถึงสถานีใหม่ได้”
ไฉ่ชิงอ้าปากค้าง แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ