เอี๊ยด... เอี๊ยด...
สวีเหมิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร สายตามองหิมะขาวโพลนด้านนอกหน้าต่าง
ปลายหูแดงเรื่อ ความคิดล่องลอยไปถึงไหนก็ไม่รู้
เธอก้มมองนาฬิกาอัจฉริยะบนข้อมือ
【เวลา: 16:21】
【ฟ้ามืด: 18:00】
【อุณหภูมิภายนอก: -26℃】
【ระยะทางถึงสถานีถัดไป: 17:38:33】
เสียงจากด้านหลังเงียบหายไป ก่อนจะมีเสียงหอบหายใจแผ่วเบาดังขึ้น
สวีเหมิงสูดหายใจลึก ในที่สุดก็จบลงเสียที
ตอนแรกเธออยู่ตรงหัวขบวนรถไฟ
แต่คำพูดของไฉ่ชิงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด สุดท้ายเธอก็อดไม่ได้จนต้องย้ายมานั่งตรงนี้
เธอยกขาขึ้นไขว่ห้าง เม้มริมฝีปากแน่น
มันทรมานใจอยู่เหมือนกัน
อีกฟากหนึ่งของตู้เสื้อผ้า
ไฉ่ชิงเอนพิงไหล่เฉิงเย่ ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแผงอกของเขา
“คราวนี้ทำไมเพิ่มได้แค่ 1 แต้มเอง ดวงซวยเกินไปแล้วมั้ง” ไฉ่ชิงทำหน้าเหมือนน้อยใจ เงยหน้ามองปลายคางของเฉิงเย่ที่มีตอหนวดขึ้นบาง ๆ “ฉันเพิ่มให้พลังจิต แล้วนายล่ะ?”
“เราสองคนได้เหมือนกัน เธอลืมไปแล้วเหรอ”
“อ้อ ลืมไปเลย แต่พรสวรรค์นี่จะเพิ่มให้ 3 แต้มได้เมื่อไหร่กันนะ”
คราวก่อนสองแต้ม คราวนี้หนึ่งแต้ม เธอกลัวจริง ๆ ว่าคราวหน้าจะได้แค่หนึ่งแต้มอีก
“เฮ้อ... เสียเวลาเปล่าจริง ๆ” ไฉ่ชิงเผลอยกมือลูบเอวด้านหลัง
“อย่างน้อยระหว่างทางก็มีความสุขไม่ใช่เหรอ?” เฉิงเย่หยอก
ยังไงค่าสถานะพวกนี้ก็ได้มาฟรี ๆ
ได้เพิ่มก็ดี ได้น้อยก็ไม่เป็นไร
ไฉ่ชิงกลอกตาใส่ นายไม่ใช่คนที่ต้องเหนื่อยสักหน่อย
“แล้วพรสวรรค์ของนายให้อะไรมา?”
เฉิงเย่รอให้ไฉ่ชิงถามอยู่แล้ว ทันใดนั้นก็มีแผ่นโลหะขนาดเท่าไพ่ปรากฏขึ้นในมือ