ห้านาทีต่อมา
สวีเหมิงย่อตัวอยู่ด้านหลังไฉ่ชิง
เฉิงเย่แตะริมฝีปากแล้วมองคราบเลือดบนปลายนิ้ว
เธอนี่ไม่มีประสบการณ์เอาเสียเลย!
「ออกมานะ!」
「ไม่ออก!」
「ออกมา!」
「ไม่ออกก็คือไม่ออก!」
เฉิงเย่ได้แต่ทำหน้าอ่อนใจ เขาแค่อยากดูหน้าต่างสถานะของสวีเหมิงเท่านั้นเอง นี่มันเรื่องอะไรกัน
แต่แล้วหน้าต่างสถานะของสวีเหมิงก็ปรากฏขึ้น
ที่แท้ไม่ต้องเห็นตัวก็ได้สินะ
【ชื่อ: สวีเหมิง】
【คะแนนประเมิน: 89】
【ค่าความชอบ: 73】
เฉิงเย่มองข้อมูลบนหน้าต่างแล้วเลิกคิ้ว
ดูเหมือนจะไม่ยากอย่างที่คิดนี่นา ง่ายกว่าที่คิดอีก
อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ สิ่งของที่ทั้งสองคนใช้ไปจะได้รับเงินคืนพิเศษ
เจ็ดโมงครึ่ง
อาหารที่สวีเหมิงทำวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว
พูดให้ถูกคือเธอใช้ไม้ต้มน้ำ แล้วชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
แต่บะหมี่เนื้อตุ๋นกลับมีรสเปรี้ยวขึ้นมาได้ แบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้ว
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นผลจากพรสวรรค์ของสวีเหมิง
ดูท่าไม่ว่าจะใช้วัตถุดิบอะไร พอผ่านพรสวรรค์ของสวีเหมิงแล้วก็จะมีรสชาติแปลก ๆ ไปหมด
หลังกินเสร็จ
ทั้งสามคนก็มาที่ข้างเตียง
「จะนอนกันยังไง?」สวีเหมิงมองเตียงที่กว้างแค่เมตรครึ่งแล้วถาม
เตียงนี้นอนสองคนยังพอไหว แต่สามคนคับแคบเกินไปจริง ๆ
「ก็เฉิงเย่นอนตรงกลางสิ พวกเรานอนคนละข้าง ฉันนอนริม」
ไฉ่ชิงดันสวีเหมิงเบา ๆ สวีเหมิงจึงขยับไปอยู่ด้านในสุดตามแรงดัน
จากนั้นก็เป็นเฉิงเย่
สุดท้ายคือไฉ่ชิง
สวีเหมิงหันหน้าเข้าหาผนัง ไม่กล้าหันกลับมาเลย