ซอมบี้ล้มลง สวีเหมิงก็ล้มตามไปด้วย
เฉิงเย่วางหน้าไม้ในมือลง ก่อนถอนหายใจอย่างจนปัญญา
เขาก้าวเข้าไปดึงสวีเหมิงให้ลุกขึ้น แล้วเอื้อมมือไปดึงดาบยาวที่ติดอยู่บนหัวซอมบี้ออกมา
“ค่าสถานะของเธอยังต่ำอยู่ ติดขัดก็เป็นเรื่องปกติ พอมันล้มแล้วก็ปล่อยมือสิ”
สวีเหมิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย “คราวหน้าฉันรู้แล้ว”
เธอเองก็ไม่คิดว่ากะโหลกซอมบี้จะแข็งขนาดนี้
เห็นเฉิงเย่จัดการได้ง่ายดายมากแท้ ๆ
“เอาละ ไปต่อกันเถอะ”
ทุกคนเดินไปตามถนน แต่ละช่วงจะมีแผนที่อยู่หนึ่งแผ่น
พวกเขามาถูกทางแล้ว
ส่วนซอมบี้ที่เจอ เฉิงเย่ก็ปล่อยให้ผู้หญิงทั้งสองจัดการ
ไม่ใช่เพื่อฝึกฝีมือต่อสู้ แต่เพื่อฝึกความกล้า
เพราะซอมบี้พวกนี้อ่อนแอเกินไป
ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงถนนการค้าแห่งนั้น
เฉิงเย่เหลือบดูเวลา เพิ่งผ่านไปครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
พอแล้ว
จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากถนนทั้งสองฝั่ง
หูของเฉิงเย่ขยับเล็กน้อย เขายกมือขึ้น
ผู้หญิงทั้งสองรีบหยุดเดิน
“เกิดอะไรขึ้น?” ไฉ่ชิงมองไปสองข้างด้วยความสงสัย
“มีบางอย่างกำลังเข้ามา ความเร็วมากกว่าซอมบี้”
เขายกหน้าไม้ขึ้นด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวากำดาบยาว เตรียมพร้อมรับมือ
วินาทีถัดมา สิ่งมีชีวิตตัวแล้วตัวเล่าที่เน่าเปื่อยไปทั้งร่างก็เดินออกมา
ดูจากรูปร่างแล้วเหมือนสุนัข
แต่ในสวนสาธารณะ น่าจะเป็นหมาป่า
“อี๋… ทำไมถึงน่าขยะแขยงขนาดนี้” สวีเหมิงรีบขยับเข้าไปใกล้ไฉ่ชิง