ทางเข้าถนนการค้าทางฝั่งซ้ายมีซากสิงโตสองตัวนอนอยู่บนพื้น
มีลูกหน้าไม้ปักอยู่ตรงหน้าผากของพวกมันตัวละดอก
“เฮ้อ ตกใจหมดเลย ทำไมสัตว์พวกนี้ถึงกลายเป็นซอมบี้ไปได้ล่ะ” สวีเหมิงตบอกตัวเองเบา ๆ
เดิมทีพวกเธอระวังตัวกันมากแล้ว
แต่จู่ ๆ สิงโตสองตัวก็กระโจนลงมาจากฟ้า
สิงโตตัวใหญ่ขนาดนั้นโผล่มา ใครเห็นก็ต้องกลัวทั้งนั้น
“ก็ที่นี่เป็นสวนสัตว์นี่นา” ไฉ่ชิงมองลึกเข้าไปในถนน “ข้างในคงมีสัตว์ซอมบี้มากกว่านี้อีก”
โชคดีที่พวกเขาไม่จำเป็นต้องเข้าไป
เฉิงเย่เหยียบซากสิงโตแล้วดึงลูกหน้าไม้ออกจากหน้าผาก
ของแบบนี้ต้องประหยัดไว้ใช้
ระหว่างทาง เฉิงเย่ให้สองสาวทดสอบอยู่เรื่อย ๆ
ทำให้เขาพอเข้าใจผลของพรสวรรค์ข้อ 1 แล้ว
ต้องเป็นของที่ถูกใช้ไปจริง ๆ และใช้กับสองสาวเท่านั้นถึงจะนับ
อีกทั้งของชิ้นนั้นต้องเป็นของเขาก่อนด้วย
อย่างอาหารที่สวีเหมิงทำ กรรมสิทธิ์ก็เป็นของสวีเหมิง
ถึงเขาจะเก็บมันใส่กระเป๋าเป้ ก็ไม่นับอยู่ดี
แต่ข้อจำกัดพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาอะไรสำหรับเขา
ขอแค่ได้คืนมาหลายเท่าก็พอแล้ว
“เอาละ เริ่มค้นกันเถอะ แถวนี้มีอาคารไม่มาก”
แต่คราวนี้พวกเขาไม่ได้โชคดีเหมือนก่อน
ที่นี่เก็บได้แค่วัสดุบางส่วน อาหารกับน้ำ
ไม่เจอกล่องเสบียงเลย
เฉิงเย่ยืนอยู่สุดถนนการค้าแล้วมองเข้าไปด้านใน
ยิ่งเข้าไปลึก ต้นไม้ก็ยิ่งรกทึบ
บริเวณที่ไกลออกไปดูมืดครึ้ม
“ว่าแต่ ถนนการค้าข้างในนั่นใหญ่โตมากใช่ไหม จะมีกล่องเสบียงดีกว่านี้หรือเปล่า” ไฉ่ชิงถาม
เธอคิดว่าพื้นที่ใหญ่ขนาดนี้ คงไม่ได้มีแค่กล่องเดียวหรอก
“ถึงจะมีก็ไม่คิดจะไปหาแล้ว อย่างแรก เวลาเหลือไม่มาก อีกอย่างค้นหาก็ยุ่งยาก”