ภายในห้องน้ำ ไอร้อนลอยอบอวล
“ฉันก็อยากนะ แต่ฉันกลัว”
ใบหน้าของสวีเหมิงแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะร้อนหรือเพราะเขินกันแน่
เห็นเพื่อนสนิทมีท่าทีแบบนี้ ไฉ่ชิงก็ได้แต่พูดไม่ออก
ป่านนี้แล้วยังจะมามัวกลัวอะไรอีก
“ยังไงฉันก็พูดไปแล้ว มีเร็วก็ได้สนุกเร็ว”
สวีเหมิงพึมพำเสียงเบา “งั้นเธอก็ทำอีกสักสองสามครั้งสิ”
ไฉ่ชิงกลอกตา “อยากให้ฉันตายก็บอกมาตรง ๆ”
“ไม่เห็นต้องพูดเกินจริงขนาดนั้นเลย...”
“งั้นเธอก็ลองดูสิ”
“ลองแล้วก็...”
ห้าโมงครึ่ง
สวีเหมิงสวมชุดนอนแขนขาสั้น ผูกผ้ากันเปื้อนทำอาหารอยู่ในครัว
“สเต๊กนั่นจะเอาให้เธอกินแบบนี้เลยเหรอ?”
“ไม่เป็นไร ยังไงพวกเธอสองคนกินไปตัวหนึ่งแล้ว ก็ได้คืนมาแล้วนี่”
ไฉ่ชิงพยักหน้า เรื่องนี้ก็จริง
แต่พอนึกว่าสเต๊กชิ้นนี้อาจมีรสประหลาด ๆ โผล่มาทีหลัง เธอก็อดทำหน้าเหยเกไม่ได้
หวังว่า...มันจะไม่เพิ่มค่าสถานะ แบบนั้นเธอยังเลือกไม่กินได้
สิบนาทีต่อมา
สเต๊กทอดสามจานเสร็จเรียบร้อย
สวีเหมิงยกสเต๊กไปวางบนโต๊ะด้วยสีหน้าเบิกบาน
จากนั้นก็หยิบแซนด์วิชอีกหกชิ้นออกมา นี่ก็เป็นฝีมือเธอเหมือนกัน
ถึงเธอจะไม่ชอบทำอาหาร แต่ของที่มีคุณสมบัติพิเศษแบบนี้ เธอจำเป็นต้องทำ
【สเต๊กมีเดียม】
【ผลลัพธ์: เมื่อกินแล้ว การมองเห็นเพิ่มขึ้น 30%】
...
【แซนด์วิชไข่ดาว】
【ผลลัพธ์: เมื่อกินแล้ว พละกำลังเพิ่มขึ้นชั่วคราว 2 หน่วย นาน 12 ชั่วโมง】
หน้าตาดูดี ผลลัพธ์ก็ยอดเยี่ยม
แต่เรื่องรสชาติน่ะหรือ...
อย่าคาดหวังมากเกินไปเลย
เฉิงเย่มองอาหารสองอย่างตรงหน้า “ผลลัพธ์ดีแบบนี้ กินไปก็เสียของ เก็บไว้ดีกว่าไหม”