ในห้องน้ำ
เฉินเจี๋ยนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ พลางมองเพดานอย่างเหม่อลอย
ตั้งแต่เดินผ่านประตูบานนั้นเข้ามา เธอก็ตกตะลึงมาตลอด
ในช่องสื่อสารประจำเขต ไม่ใช่ว่าไม่มีใครแนะนำตู้รถไฟนี้
แต่ที่นี่กับที่พวกเขาเล่ามันต่างกันเกินไปหรือเปล่า
ไม่ใช่ว่าห้องน้ำมีแค่ฝักบัว แถมยังเล็กมากหรอกหรือ
แล้วนี่มีอ่างอาบน้ำได้ยังไง
“พี่เฉิน ที่นี่ไม่เลวเลยใช่ไหม”
เฉินเจี๋ยพยักหน้า
ไม่ใช่แค่ไม่เลว นี่มันดีมากต่างหาก ถึงขั้นสบายสุด ๆ
“ตู้รถไฟนี้เป็นผลจากพรสวรรค์ของหัวหน้าขบวนเรา”
อะไรนะ!
พรสวรรค์งั้นเหรอ
เฉินเจี๋ยผุดลุกขึ้นนั่งทันที น้ำในอ่างกระฉอกออกมาไม่น้อย
หลงซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ เท้าคางมองผิวขาวผ่องของเฉินเจี๋ย
ไม่นึกเลยว่าคราวนี้จะถึงตาเธอเป็นคนเล่า
แต่พอนึกถึงสิ่งของที่เฉิงเย่นำออกมา เธอก็อดไม่ไหวจริง ๆ
หลงซินเล่าพรสวรรค์ของเฉิงเย่ออกมา โดยเฉพาะผลลัพธ์ข้อ 3 ที่ย้ำเป็นพิเศษ
ท่าทีของเฉินเจี๋ยทำให้หลงซินผิดหวัง
เธอไม่ควรเขินเหรอ ทำไมถึงนิ่งขนาดนี้
ตอนที่เธอได้ยินครั้งแรก ยังเขินอยู่ตั้งนาน
แต่พอนึกถึงสิ่งที่ตัวเองต้องทำในอีกเดี๋ยว ใบหน้าก็แดงขึ้นมาทันที
“เอ่อ พี่เฉิน ไม่รู้สึกว่าพรสวรรค์นี้มัน...แบบว่าอะไรสักอย่างเหรอ”
“พรสวรรค์นี้ทำสัญญาผูกพันกันยังไง”
“...”
...
ไฉ่ชิงยืดเส้นยืดสาย “ติดต่อไป 5 คนแล้ว ไม่มีใครเหมาะสักคน”
ไม่ใช่ว่าไฉ่ชิงกับเฉิงเย่เรียกร้องสูง แต่พอคนพวกนั้นได้ยินการจัดทีมของพวกเธอ ก็ไม่อยากมาเลย
ทั้งที่เชิญไปก็เป็นผู้หญิง แต่พออีกฝ่ายได้ยินว่าในทีมมีผู้ชายแค่คนเดียว ก็ปฏิเสธทันที
ที่จริงก็เป็นเรื่องปกติ