ห้องควบคุมหัวรถจักร ไฉ่ชิงกับหลงซินนั่งอยู่บนเก้าอี้คนละตัว
ไฉ่ชิงนวดขมับพลางมองหน้าจอตรงหน้า
ทั้งคู่นั่งอยู่ตรงนี้มาสิบนาทีแล้ว แต่ยังไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
หน้าเชิญคนเข้าทีมนั้นใช้งานง่าย แค่กรอกชื่อ เพศ สถานที่ แล้วเพิ่มคำบรรยายอีกสักหน่อย ก็จะหาคนมาให้ได้
แต่จะหาคนที่เหมาะสมไม่ใช่เรื่องง่าย
ถ้าสุ่มหาคนก็ง่ายมาก แค่กดครั้งเดียวก็มีรายชื่อโผล่มาเป็นพรวน
แต่เฉิงเย่เคยพูดไว้แล้วว่าจะเลือกใครส่ง ๆ ไม่ได้
“เธอรู้จักใครบ้างไหม?”
หลงซินพยักหน้า ก่อนจะส่ายหน้าอีกครั้ง “รู้จักอยู่ แต่ความสัมพันธ์ก็แค่ทั่ว ๆ ไป”
ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีเพื่อน
แต่เพื่อนเหล่านั้นยังไม่ถึงขั้นที่เธอจะไว้ใจได้ในโลกใบนี้
ไฉ่ชิงถอนหายใจ เธอเองก็มีสถานการณ์ไม่ต่างกันนัก
ตอนเด็ก ๆ เธอมีเพื่อนเล่นเยอะ แถมยังมีเพื่อนที่โตมาด้วยกันอีกด้วย
ความสัมพันธ์เคยดีมากก็จริง แต่ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างก็พูดยาก
ส่วนเพื่อนสมัยมัธยมต้นกับมัธยมปลายยิ่งไม่ต้องพูดถึง ความสัมพันธ์ก็ทั่ว ๆ ไป
พอเข้ามหาวิทยาลัย ก็มีรูมเมตที่พอใช้ได้อยู่แค่หนึ่งหรือสองคน
ส่วนเพื่อนร่วมงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็น ทุกคนก็แทบไม่ติดต่อกัน
คิด ๆ ดูแล้ว เธอแทบไม่มีใครให้ติดต่อได้เลย
“ไม่งั้น...เรารอถามพวกเขาก่อนดีไหม” หลงซินเสนอ
ไฉ่ชิงก็อยากทำแบบนั้น แต่จากที่เธอรู้จักเฉิงเย่ อีกฝ่ายอาจไม่รู้จักใครเหมือนกัน
หลังจากเช่าห้องอยู่ตรงข้ามบ้านเขา เธอก็เห็นเขาหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน รับจ้างเล่นเกมหาเงินทุกวัน
เขาหาเงินได้ไม่น้อยก็จริง แต่มีเพื่อนไม่กี่คน
หวังพึ่งเขา สู้หวังพึ่งพวกเธอสามคนยังจะดีกว่า