ในเวลาเดียวกัน
ท่ามกลางความมืด เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล
เงาร่างสี่ห้าสิบร่างโซเซออกมาจากทุกทิศทาง
บางตัวสวมเครื่องแบบพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ต บางตัวผูกผ้ากันเปื้อนพนักงานแคชเชียร์ แต่ล้วนมีจุดร่วมคือใบหน้าบิดเบี้ยวสุดขีด ผิวหนังแห้งเหี่ยว ลูกตากลอกขึ้นจนเห็นแต่ตาขาว
พวกมันยืนเรียงกันเป็นสองแถว ปิดกั้นทางเข้าออกทุกทางอย่างเป็นระเบียบ
【ศพผี】
【ขอบเขต: ขั้นหนึ่งระยะต้น】
【ความสามารถ: ไม่กลัวความเจ็บปวด, กัดด้วยพิษศพ, รุมโจมตีเป็นฝูง】
【จุดอ่อน: กลัวแสง, ศีรษะ】
【หมายเหตุ: ก่อนวันสิ้นโลก พวกมันเป็นพนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ หลังวันสิ้นโลกก็ถูกขังอยู่ใต้ดินจนไม่มีทางหนี อย่าเห็นใจพวกมัน เพราะพวกมันคิดแต่จะกินสมองของคุณ】
หลินเย่กวาดตามองไปรอบ ๆ ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมเสบียงที่นี่ถึงยังวางเรียงเป็นระเบียบ ไม่มีร่องรอยว่ามีใครเข้ามากวาดเอาไป
ศพผีขั้นหนึ่งระยะต้นสี่ห้าสิบตัว ผีสาวลิ้นยาวขั้นหนึ่งระยะกลางที่เขาฆ่าไปก่อนหน้านี้ รวมกับตัวระดับสองระยะต้นหนึ่งตัวและระดับหนึ่งระยะปลายสองตัว ต่อให้ใครมาก็รับมือไม่ไหว
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลี่เฉียงกุมหัว หดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง พึมพำไม่หยุด
“จบแล้ว จบเห่แล้ว... คราวนี้ตายแน่...”
“ต่อให้หลินเย่เก่งแค่ไหน ก็ฆ่าผีประหลาดพวกนี้ทั้งหมดไม่ได้หรอก...”
“สวรรค์จะเอาชีวิตฉันแล้ว!”
พอคิดถึงชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง เขาก็เริ่มเสียใจขึ้นมา หากรู้ว่าจะลงเอยแบบนี้ เมื่อครู่เขาน่าจะตอบตกลงกับผีสาวไป อย่างน้อยก่อนตายก็ยังได้สุขสำราญสักครั้ง อย่างไรก็คลุมผ้าเจ้าสาวอยู่แล้ว ปิดไฟเสียก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้