“หึ” หลินเย่แค่นหัวเราะ “พวกแกนี่ใจกล้าไม่เบา ก่อนออกเดินทางฉันเพิ่งเตือนไปว่าอย่าไปในที่ที่ไม่มีแสงแดด แต่พวกแกกลับมุดลงซูเปอร์มาร์เก็ตใต้ดินซะงั้น”
หลี่เฉียงปั้นยิ้ม ทำท่าทางน่าสงสาร
“ท่านหลินเย่ พวกเราก็ไม่มีทางเลือก ลองดูพวกเราสิ แต่ละคนผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ถ้ายังหาเสบียงไม่ได้ พวกเราคงอดตายแน่...”
“อดตาย?” หลินเย่กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
หลี่เฉียงมีสีหน้าสดใส ดูกระปรี้กระเปร่า รูปร่างกำยำ แขนยังมีเนื้อ ส่วนคนด้านหลังแม้จะผอมกว่า แต่ก็ไม่ได้ดูเหมือนอดอาหารมาสิบวันครึ่งเดือนสักหน่อย ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่กำลังจะอดตาย
หลินเย่ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วถอนหายใจ
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉัน หลินเย่ จะทำความดีให้ถึงที่สุด พวกแกเข้าไปหาเสบียงได้เต็มที่ ส่วนเรื่องฆ่าผีประหลาด ปล่อยให้ฉันจัดการเอง เสบียงที่หาได้ก็เป็นของพวกแกทั้งหมด ฉันรับรองได้ว่าไม่ต้องเอามาส่งให้พวกเรา ว่าไง?”
เขามองหลี่เฉียงด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม รอคำตอบ
รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่เฉียงแข็งค้างทันที
เขาจะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าหลินเย่หมายถึงอะไร คำพูดฟังดูดี แต่เอาเข้าจริงก็คือให้พวกเขาเข้าไปเป็นเหยื่อล่อ
พอได้สติ เขาก็รีบโบกมือ สีหน้าเผยรอยยิ้มขมขื่นอย่างฝืนทน “ท่านหลินเย่ พวกเราซาบซึ้งในความหวังดีของท่าน เสบียงเป็นของดีจริง แต่ต้องมีชีวิตเอาออกมาด้วย เมื่อกี้พี่น้องของเราตายอนาถมาก ร่างหายไปครึ่งท่อน...พวกเราไม่กล้าลงไปอีกแล้ว”