อีกด้านหนึ่ง
จัตุรัสกลางเมืองชิงสือ
ทางเข้าห้างสรรพสินค้า มีบันไดทอดลงไปยังชั้นใต้ดินชั้นหนึ่ง
ตรงปลายบันไดมีประตูกระจกปิดสนิท บนบานประตูประทับรอยฝ่ามือเปื้อนเลือดเลือนราง กางนิ้วทั้งห้าออก รอยลากจากด้านในทอดยาวออกมาจากช่องประตู
หลังประตูกระจกมืดสนิท มองอะไรไม่เห็น
เหล่าผู้รอดชีวิตกลุ่มหนึ่งยืนล้อมกันอยู่บนบันได
“พี่แผลเป็น ตกลงจะลงไปหรือเปล่า รีบพูดสักทีสิ!” ชายหนุ่มผมเกรียนคนหนึ่งเร่งเร้าด้วยสีหน้าร้อนใจ “ข้างในมีเสบียงเต็มไปหมด! ถ้าช้ากว่านี้แล้วพวกผู้เหนือมนุษย์เจอเข้า พวกเราคงไม่ได้แม้แต่น้ำแกงสักหยด!”
ชายที่ถูกเรียกว่าพี่แผลเป็นมีรอยแผลจากมีดบนแก้มขวายาวหลายเซนติเมตร รูปร่างผอมเพรียว ดวงตาเย็นชา
เขาชื่อหลี่เฉียง ก่อนวันสิ้นโลกเคยคลุกคลีอยู่ในวงการนักเลง มีลูกน้องอยู่บ้าง หลังวันสิ้นโลก เขาอาศัยรถคันหนึ่งกับเสบียงจำนวนหนึ่งรวบรวมคนตั้งกลุ่มเล็ก ๆ ขึ้นมา
หลี่เฉียงขมวดคิ้วแน่น ไม่พูดอะไร
“ใช่แล้ว พี่แผลเป็น รีบตัดสินใจเถอะค่ะ” หญิงคนหนึ่งขยับเข้ามาแนบกาย อิงตัวนุ่มนิ่มอยู่ในอ้อมแขนเขา นิ้ววาดวนบนอก “ฉันหิวจนแทบไม่มีแรงแล้ว ไม่มีแรงแล้วจะปรนนิบัติคุณได้ยังไงล่ะ...”
คนพูดก็คือสวี่ฉิง
นับตั้งแต่วันนั้นที่ได้เห็นหลินเย่แสดงพลังเหนือมนุษย์ด้วยตาตัวเอง เธอก็เสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตาย ถ้ารู้แต่แรกว่าหลินเย่เป็นผู้เหนือมนุษย์ เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อขึ้นเตียงเขาให้ได้ น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจ
แต่เพื่อเอาชีวิตรอด และเพื่อตามหาครอบครัว เธอจึงหันไปขายเรือนร่าง เข้าสวามิภักดิ์กับหลี่เฉียง