ลู่จิ่งเหลือบมองไปทางครัว เห็นศีรษะครึ่งหนึ่งโผล่พ้นหลังประตูพังครึ่งบาน
ยามนี้กู้เสี่ยวอีกำกรอบประตูไว้ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ดวงตาเบิกกว้าง จ้องซากหมาป่าในลานเขม็ง ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นานกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้
ลู่จิ่งครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ตายสนิทแล้ว”
ร่างนางสั่นสะท้าน สายตาเลื่อนจากซากหมาป่ามายังเขา แล้วรีบหลุบลงอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้ยินเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุงดังขึ้น
“...ขอบคุณเจ้าค่ะ”
ลู่จิ่งรับคำอืม แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาหิ้วขาหลังของซากหมาป่าโยนเข้าไปในห้องเก็บฟืน ดึงเสื่อฟางมาผืนหนึ่งคลุมไว้ จากนั้นไปตักน้ำจากบ่อน้ำมาถังหนึ่ง ล้างคราบเลือดบนใบหน้าและมือ ก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาเดินผ่านครัวแล้วเหลือบมองเข้าไปข้างใน
บนเตามีชามกระเบื้องหยาบวางอยู่ ภายในมีข้าวเพียงครึ่งชาม
……
ฟ้าเพิ่งมืด ร้านรวงสองข้างทางก็ทยอยจุดโคมขึ้นแล้ว
ลู่จิ่งหาร้านสุราแห่งหนึ่งนั่งลงตรงที่ริมหน้าต่าง ห่างจากบ้านไปสองถนน
“พี่ใหญ่ลู่ วันนี้ท่านมาอีกแล้วหรือขอรับ จะรับอะไรดี?”
“เหมือนเดิม เพิ่มปริมาณให้หน่อย” ลู่จิ่งชะงักเล็กน้อย “เอาสุรามาอีกกา”
“ได้ขอรับ”
อาหารมาอย่างรวดเร็ว
ขาหมูพะโล้ เนื้อวัวหมักซอส แตงกวาผัดจานหนึ่ง กับแกงเต้าหู้หนึ่งชาม ไอร้อนลอยกรุ่นเต็มโต๊ะ
ลู่จิ่งหิวจนไส้กิ่วจริง ๆ
ตั้งแต่ข้ามมิติมาจนถึงตอนนี้ นอกจากยาคืนหยางหนึ่งคำแล้ว เขายังไม่ได้กินข้าวสักเม็ด
ตะเกียบของเขากวาดลงไปอย่างรวดเร็ว ข้าวหลายชามหมดเกลี้ยงในพริบตา ระหว่างกินกับข้าวยังดื่มสุราตามไปสองจอก