เขาไม่รอคำตอบ ร่างก็พุ่งเข้าใส่แล้ว
ในมือกำดาบยาว ฟันเฉียงใส่ลำคอลู่จิ่ง
ลมดาบดุดัน กลิ่นอายสังหารเย็นเยียบทะลักเข้าปะทะใบหน้า
ลู่จิ่งไม่หลบไม่เลี่ยง ยกแขนซ้ายขึ้นขวาง
“เคร้ง!”
เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง ประกายไฟกระเด็นวูบวาบ
คมดาบฟันลงบนท่อนแขน ทว่าราวกับฟันใส่เหล็กดิบ ทําให้โคนหัวแม่มือของหลิวหม่านชิงชาหนึบ ดาบยาวแทบหลุดจากมือ
รูม่านตาของเขาหดวูบ
วิชาฝึกกายา? ต้องฝึกกายาถึงขั้นไหนจึงใช้ร่างเนื้อรับดาบของเขาได้ตรง ๆ?
หลิวหม่านชิงเป็นผู้เจนยุทธภพ ในเมื่อโจมตีครั้งแรกไม่สำเร็จ ข้อมือพลิกสะบัด ปลายดาบก็พลันเชิดขึ้น แทงตรงเข้าลำคอลู่จิ่ง
ต่อให้วิชาฝึกกายาแข็งแกร่งเพียงใด ลำคอหรือเบ้าตาก็ย่อมฝึกให้แข็งแกร่งไม่ได้
กระบวนท่านี้รวดเร็วและอำมหิตยิ่งนัก
ลู่จิ่งขยับเท้าหลบ ก้าววายุคลั่งพลันสำแดง ร่างเคลื่อนเฉียดผ่านคมดาบ หมัดขวาชกใส่ชายโครงหลิวหม่านชิงตามแรงส่ง
หลิวหม่านชิงรีบพลิกดาบกลับมาตั้งรับ ตัวดาบขวางอยู่หน้าอก
หมัดกระแทกลงบนคมดาบ
“กร๊อบ!”
ดาบที่ตีจากเหล็กกล้าแท้ ๆ กลับถูกหมัดเดียวชกจนงอพับ
แรงที่เหลือทะลุผ่านสันดาบกระแทกเข้าทรวงอกกับท้องของเขา หลิวหม่านชิงครางอู้อี้ สองเท้าครูดพื้นอิฐเขียวเป็นร่องตื้น ๆ สองสาย ถอยไปจนถึงเก้าอี้ไท่ซือตรงที่นั่งประธาน
เขาก้มมองดาบที่งอ ก่อนเงยหน้ามองหน้ากากหัวพยัคฆ์อันน่าขัน สีหน้าค่อย ๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย
กระบวนหมัดนี้เขาคุ้นเคยอย่างยิ่ง
แต่ดุดันกว่าที่จำได้ไม่ต่ำกว่าสิบเท่า
“หมัดสยบพยัคฆ์... ขั้นสมบูรณ์” เสียงของหลิวหม่านชิงแหบแห้ง “เจ้า...คือหลี่ชิง?!”
ลู่จิ่งไม่ตอบ
ความตื่นตะลึงในดวงตาหลิวหม่านชิงคงอยู่เพียงชั่วพริบตา ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียม