ฉือเหนียนลืมตาขึ้น สำรวจความแปลกตารอบตัวอย่างละเอียด นี่คือโลกที่เขาไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย
[ส่งผ่านความทรงจำ……]เสียงกลไกของระบบ 9876 ดังขึ้น
ความทรงจำแปลกประหลาดหลั่งไหลเข้ามาในทะเลจิตของฉือเหนียน
นี่คือประเทศที่ชื่อว่าฮัวกั๋ว ขณะนี้เป็นปี ค.ศ. 1982
(อายุในหนังสือเล่มนี้เป็นอายุแบบนับรวม คือบวกหนึ่งปี)
ร่างเดิมชื่อเฉินฉือเหนียน อายุ 18 ปี เป็นลูกคนสุดท้องของบ้าน เป็นลูกชายคนเดียว เหนือขึ้นไปยังมีพี่สาวอีกสี่คน
บิดาชื่อเฉินเหล่าซื่อ อายุ 50 ปี มารดาชื่อหวางกุ้ยฟาง อายุ 48 ปี
พี่สาวคนโตเฉินตงเหมยอายุ 30 ปี พี่สาวคนที่สองเฉินชุนหลานอายุ 28 ปี พี่สาวคนที่สามเฉินเซี่ยจู้อายุ 26 ปี พี่สาวคนที่สี่เฉินชิวจู้อายุ 24 ปี ต่างแต่งงานออกเรือนไปหมดแล้ว
ในยุคที่การไม่มีลูกชายถือเป็นการตัดชื่อวงศ์ตระกูล ร่างเดิมได้รับการปฏิบัติอย่างดีที่สุดในบ้านอย่างไม่ต้องสงสัย
บิดามารดาหลังจากมีลูกสาวสี่คนก็ได้เขา "หน่อเนื้อเชื้อไข" คนนี้มา ย่อมทะนุถนอมยิ่งกว่าสิ่งใด พี่สาวทั้งสี่ก็เช่นกัน ต่างห้อมล้อมเขาอยู่ตลอด
ตอนเด็ก ๆ ไม่ต้องพูดถึงการร้องไห้สักแอะ แค่เพียงขมวดคิ้ว พี่สาวทั้งสี่ก็จะถูกพ่อแม่ดุด่าตี
ของกินของดีต้องให้เขาก่อน เสื้อผ้าดี ๆ ก็ต้องจัดให้เขา
สิ่งที่พ่อแม่พูดกับพี่สาวทั้งสี่บ่อยที่สุดคือ "น้องชายคือที่พึ่งของพวกเธอ ต่อไปจะคอยเป็นเสาหลักให้พวกเธอ ต้องดีกับน้องชายให้มาก ๆ"
ผลจากการปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กก็คือ พี่สาวทั้งสี่คนนี้ต่างเป็น "ข้าทาสรับใช้น้องชาย" ทุกอย่างเอาน้องชายเป็นที่ตั้ง เรียกได้ว่าปฏิบัติต่อเขาเหมือนเจ้านายน้อย
ชีวิตในตอนนั้นยากจนข้นแค้นอย่างยิ่ง ตอนที่ร่างเดิมเกิด เพิ่งผ่านพ้นยุคข้าวยากหมากแพงมาหมาด ๆ กินไม่อิ่ม นุ่งไม่ร้อน ผู้คนผ่ายผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
แต่ถึงกระนั้น ร่างเดิมก็ไม่เคยได้รับความลำบาก พ่อแม่และพี่สาวต่างทุ่มเทสุดกำลังมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เขา
หวังเพียงว่าเมื่อเขาโตขึ้น จะได้สืบสานวงศ์ตระกูล เป็นความภาคภูมิใจของพ่อแม่ และเป็นเสาหลักให้พี่สาวทั้งสี่
ทว่ากลับกลายเป็นว่า ร่างเดิมเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างสิ้นเชิง เติบโตมาอย่างบิดเบี้ยวโดยสิ้นเชิง
ตั้งแต่เด็กไม่เคยทำงานไร่ไถนา เพื่อให้เขามีเงินไปเรียนหนังสือ พี่สาวคนโตจึงต้องแต่งงานตอนอายุ 20 ปี กับพ่อม่ายจ้าวต้าจู้ในหมู่บ้านข้างเคียงที่มีลูกถึงสี่คน
จ้าวต้าจู่อายุมากกว่าเฉินตงเหมย 10 ปี หล่อนก้าวเข้าไปในบ้านนั้นก็ต้องเป็นแม่ของลูกติดทันที ยังต้องเผชิญหน้ากับสีหน้าเย็นชาของสามีและการกลั่นแกล้งของลูกติด
แต่งงานไปแล้วก็ไม่เคยมีลูกด้วยกันสักคน ไม่เพียงต้องรับใช้คนทั้งบ้านอย่างวัวใช้งาน ยังถูกทำร้ายร่างกายจากสามีเป็นประจำ
ตอนที่ร่างเดิมอายุ 20 ปี เขาคบหากับเพื่อนสาวร่วมชั้นคนหนึ่ง เฉินตงเหมยเพื่อจะหาเงินช่วยค่าน้ำตบให้เขา ถูกครอบครัวจ้าวต้าจู้ทุบตีจนเสียชีวิต ตอนนั้นหล่อนอายุเพียง 32 ปี
ครอบครัวจ้าวต้าจู้ยอมจ่าย 200 หยวนเพื่อระงับเรื่องนี้ ร่างเดิมเพื่อเงิน 200 หยวนนี้ เลือกที่จะไม่เอาเรื่อง เอาเงินไปซื้อเสื้อผ้าให้แฟนใหม่ของตัวเอง
พี่สาวคนที่สองเฉินชุนหลานก็แต่งงานตอนอายุ 20 ปีเหมือนกัน ค่าน้ำตบกลับไม่ได้สักแดงเดียว ไม่ใช่ว่าครอบครัวไม่อยากได้ แต่เป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมให้
เกิดอะไรขึ้นหรือ?
ตอนที่ร่างเดิมเรียนหนังสือ เขาทำหัวเพื่อนร่วมชั้นหวางเจี้ยนกั๋วแตก ครอบครัวหวางไม่ยอมอ่อนข้อ เรียกร้องให้ร่างเดิมชดใช้ค่าเสียหาย บ้านไม่มีเงิน จึงทำได้เพียงส่งพี่สาวคนที่สองไปเป็นภรรยาของพี่ชายเขา หวางเจี้ยนจวิน เพื่อเป็นการชดใช้
พี่สาวคนที่สองสำหรับครอบครัวหวางคือสิ่งชดใช้ ดังนั้นจึงไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีนัก โชคดีที่ทุกคนอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ยังต้องรักษาหน้าตากันอยู่ อย่างน้อยก็ไม่มีการทำร้ายร่างกาย
เพียงแต่งานบ้านทั้งหมดในบ้านตกเป็นของเฉินชุนหลานคนเดียว ผมขาวขึ้นแต่เนิ่น ๆ ยิ่งกว่านั้นนางให้กำเนิดลูกสาวสองคน ครอบครัวหวางยิ่งไม่พอใจนางมากขึ้นเรื่อย ๆ มักจะกินไม่อิ่มอยู่บ่อยครั้ง
เช่นเดียวกัน เพื่อช่วยค่าน้ำตบของร่างเดิม พี่สาวคนที่สองจึงนำเงิน 100 หยวนเพียงอย่างเดียวในบ้านไปให้ครอบครัวตนเอง หวางเจี้ยนจวินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จะหย่ากับเฉินชุนหลาน
เฉินชุนหลานจำใจไม่ไหว ดื่มยาฆ่าแมลงตายจากไป ทิ้งลูกสาวตัวเล็กผ่ายผอมสองคนไว้
พี่สาวคนที่สามเฉินเซี่ยจู้แต่งงานตอนที่ร่างเดิมเรียนอยู่มัธยมต้น เช่นเดียวกัน เพื่อช่วยค่าเล่าเรียนของร่างเดิม จึงเรียกค่าน้ำตบ 100 หยวน
จะเรียกว่าแต่งงานก็เหมือนกับการขายลูกสาวไม่ต่างกัน
ต้องรู้ว่าตอนนั้นยังเป็นช่วงปี 1970 ระบบเศรษฐกิจเป็นแบบส่วนรวม ชาวบ้านจะไปมีเงินเก็บที่ไหน? 100 หยวนแทบจะเป็นทรัพย์สินทั้งหมดที่มี
ร่างเดิมสอบเข้ามัธยมปลายได้ ก็ไปเรียนที่เมืองอำเภอ เพื่อการนี้อีก จึงต้องส่งพี่สาวคนที่สี่แต่งงานออกไป
เขามุ่งมั่นอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ผลการเรียนของเขานั้น ไม่ต้องพูดถึงมหาวิทยาลัย แม้แต่โรงเรียนอาชีวะก็เข้าไม่ได้
ระบบการศึกษาตอนนั้นเป็นระบบ 532 คือประถม 5 ปี มัธยมต้น 3 ปี มัธยมปลาย 2 ปี
หลังจากจบมัธยมปลาย เรียนทบทวนอีกสองปีก็ยังสอบไม่ติด พี่สาวในบ้านก็แต่งงานออกไปหมดแล้ว ไม่สามารถสนับสนุนการศึกษาเขาต่อไปได้อีก
พ่อแม่ของร่างเดิมจึงเริ่มหาภรรยาให้เขา แต่เขาดันไปชอบเพื่อนสาวร่วมชั้นเรียนมัธยมปลายของตัวเอง เพื่อค่าน้ำตบ พี่สาวคนโตถูกทำร้ายจนเสียชีวิต พี่สาวคนที่สองดื่มยาฆ่าแมลงฆ่าตัวตาย พี่สาวคนที่สามถูกครอบครัวสามีบีบให้ตัดขาดจากครอบครัวตนเอง พี่สาวคนที่สี่หย่าร้างแล้วจากบ้านไปไกล
ในที่สุดก็รวบรวมค่าน้ำตบได้ครบ แต่งภรรยาเข้าบ้านมา แต่ร่างเดิมเป็นคนชั่วโดยกำเนิด
ตอนแรกบอกว่ารักนางเพียงผู้เดียว แต่หลังแต่งงานกลับกลั่นแกล้งภรรยาสารพัด ในที่สุดภรรยาก็ตายตอนคลอดลูก
พ่อแม่แก่ชราแล้ว ยังต้องคอยปรนนิบัติเขากินอยู่ ร่างเดิมไม่ทำงานอะไรเลย ยังจะกินของดี พ่อแม่สองคนทนไม่ไหวจริง ๆ จึงจับมือกันกระโดดบ่อน้ำฆ่าตัวตาย
เหลือร่างเดิมเพียงคนเดียว อาศัยเก็บขยะกินเศษอาหารประทังชีวิต สุดท้ายก็ตายด้วยความหนาวเย็นในคืนอันหนาวเหน็บ
ฉือเหนียนรับความทรงจำเสร็จแล้ว ขมวดคิ้วเล็กน้อย ต่อให้เขาเป็นมาร ก็ไม่เคยเห็นวิญญาณที่น่าขยะแขยงขนาดนี้มาก่อน
มองดูวิญญาณสีดำสนิทในมิติของระบบ เขาเลียมุมปาก วินาทีถัดมา ก็ดูดวิญญาณร่างเดิมเข้าไปในมิติฌานเดียอย่างไม่ลังเล กลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงตนเอง
[คุณนายโฮสต์ ท่าน……ท่านกลืนวิญญาณร่างเดิมเข้าไปได้อย่างไร?]ระบบ 9876 ถึงกับงงไปหมด จะไปกลืนวิญญาณร่างเดิมได้อย่างไรกัน เช่นนี้จะไปอธิบายกับระบบแม่ได้อย่างไร?
"เก็บไว้ทำไม? ให้ขยะแขยงตัวเองงั้นหรือ?" ฉือเหนียนถามในจิตสำนึก
[ไม่ใช่อย่างนั้น คุณนายโฮสต์ นี่……วิญญาณของร่างเดิม หลังจากชำระล้างแล้ว จะกลายเป็นหยาดวิญญาณใช้เป็นรางวัลได้นะ
แต่ท่านกลืนมันเข้าไปแล้ว จะต้องรับผลกรรมที่ตามมา!]ระบบน้อยอธิบายเสียงเบา
"ผลกรรม? ผลกรรมอะไร?" ฉือเหนียนถาม
เขาเป็นมาร มารจะต้องรับผลกรรมอะไร? รับการลงทัณฑ์จากสวรรค์งั้นหรือ?
[ภารกิจของท่านทำได้แค่สำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลว มิเช่นนั้นท่านจะถูกทำลาย!]ระบบน้อยพูดอย่างจนใจ
"ภารกิจของข้าคืออะไร?" ฉือเหนียนถาม
[ร่างเดิมทำชั่วไว้มากมายตลอดชีวิต ทำร้ายญาติพี่น้องจนไม่มีใครได้ดี สิ่งที่ต้องทำก็คือการชดเชย ตามปกติแล้วเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานก่อนแล้วค่อยชำระล้าง แต่ตอนนี้……
ภารกิจของท่านคือการชดเชยให้ญาติพี่น้อง ทำให้พวกเขาได้ตายอย่างสงบ แต่ท่านกลืนเขาเข้าไปแล้ว ไม่เพียงแต่ต้องทำภารกิจให้สำเร็จ คะแนนก็ไม่ได้ด้วย!]
ระบบน้อยอยากร้องไห้ หากไม่มีคะแนนก็ไม่สามารถใช้จ่ายในร้านค้าได้ เปอร์เซ็นต์ของมันก็หายไปด้วย! เอี๊ยด ๆ มันต้องเก็บคะแนนอีกนานแค่ไหนกว่าจะได้เครื่องแต่งกายใหม่?
แค่นี้เองหรือ?
ฉือเหนียนบอกว่า: เขาไม่รู้ว่าคะแนนคืออะไร ใช้ประโยชน์อะไรได้?
เขารู้เพียงว่าวิญญาณมืดมนแบบนี้สามารถซ่อมแซมจิตวิญญาณของเขาได้ ถึงแม้จะเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ที่ไม่มีความหมาย แต่สะสมน้อยไปมากก็กลายเป็นมากได้ไม่ใช่หรือ?
"ข้าไม่ต้องการคะแนน ขอแค่วิญญาณก็พอ ให้เจ้าไปชำระล้างก็ต้องยุ่งยากเปล่า ๆ ทำไมต้องลำบากแบบนั้นด้วย?"
เขแค่เพียงกลืนกินโดยตรงก็พอ ไม่ต้องชำระล้างให้วุ่นวาย
[แต่……แต่……]ไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อนเลยนี่นา!
ระบบน้อยอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา!
"ไม่ต้องมีแต่พูดอะไร ต่อไปก็เป็นแบบนี้ ข้าแค่วิญญาณเท่านั้น ภารกิจก็จะสำเร็จเอง ข้าน่ะมีความรับผิดชอบสูงมาก"
ฉือเหนียนตัดสินใจเป็นมั่นเหมาะ ไม่เปิดโอกาสให้ระบบน้อยโต้แย้งแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาสนใจโลกใบนี้เป็นอย่างยิ่ง
ร่างเดิมตอนนี้อายุเพิ่ง 18 ปี อีกสี่เดือนก็ต้องเผชิญการสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งแรก
ฉือเหนียนบอกว่า: น่าสนใจไม่น้อย!