เปยฉือจิ้งทนมาได้กว่าหนึ่งเดือน
ภายในจวนจิ้งอาน
ในห้อง กระถางทองสัมฤทธิ์มีธูปหอมสงบใจจุดอยู่ ควันจางๆ ลอยระเรื่อย อบอวลไปทั่วทั้งห้องให้เงียบสงบและผาสุก
เซิ่นหนิงฮวานนั่งอยู่บนเก้าอี้กลมริมหน้าต่าง มือถือผ้าเช็ดหน้าสีขาวบริสุทธิ์ผืนหนึ่ง กำลังปักดอกกล้วยไม้อย่างประณีต
เฉิงลู่นั่งอยู่ตรงข้ามกับนาง มือก็ถือเข็มและด้าย ก้มหน้าปักอย่างตั้งใจ
แสงอาทิตย์ส่องลงมาบนร่างของทั้งสองคน
ฉาบใบหน้าของพวกนางให้เป็นสีทองอ่อนๆ
เซิ่นหนิงฮวานเงยหน้ามองเฉิงลู่ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย แววตามีความยินดีอยู่บ้าง ความพยายามกว่าหนึ่งเดือนนี้ ไม่สูญเปล่า
ตอนมาใหม่ๆ ท่าทางการถือเข็มของเฉิงลู่ยังผิดอยู่
กำแน่นมาก เหมือนถือด้ามพู่กัน อยากจะแทงเข็มลงไปในผ้าให้ติดตาย ดอกไม้ดอกแรกที่ปักออกมา คดเคี้ยวบิดเบี้ยว เหมือนหนอนผีเสื้อที่ถูกเหยียบ
แต่ตอนนี้มองดูอีกครั้ง——
รอยเข็มถึงแม้จะยังไม่ละเอียดนัก แต่ก็เรียบร้อยขึ้นมากแล้ว ดอกเหมยที่ปักไปครึ่งหนึ่ง กลีบถึงแม้จะยังไม่กลมพอ แต่ก็พอเดาได้ว่าเป็นดอกเหมย ไม่ใช่ปุยฝ้าย
เซิ่นหนิงฮวานนึกถึงเจียงเถียน เพื่อนสนิทของนาง
คุณหนูใหญ่ผู้นั้น ปักเป็ดแมนดารินได้เป็นเป็ดอ้วนสองตัว เย็บถุงหอมได้เป็นกระเป๋าถือ ยังพูดจาโผงผางว่า "นี่คือแบบใหม่ พวกเจ้าไม่รู้จักชื่นชม"
เมื่อเทียบกับเจียงเถียนแล้ว...
เฉิงลู่ถึงแม้จะเพิ่งหัด แต่ระดับนี้ ก็ถือว่าดีแล้ว
"น้องสาว ฝีมือเย็บปักถักร้อยของเจ้าไม่กี่วันนี้ก้าวหน้ามาก" เซิ่นหนิงฮวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตามีคำชมเชยอย่างจริงใจ
เฉิงลู่เงยหน้าขึ้น บนใบหน้ามีความไม่แน่ใจ: "จริงหรือ?"
เซิ่นหนิงฮวานยิ้มแล้วพยักหน้า: "เป็นเรื่องจริงแน่นอน เรื่องเย็บปักถักร้อยนี้ มิได้จำเป็นต้องปักให้ประณีตมาก เพียงแค่ปักให้เป็นรูปเป็นร่าง มองออกว่าดีหรือไม่ดี ก็เพียงพอแล้ว เพราะว่า——"
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ในแววตาลอยรอยยิ้มแบบมีเลศนัยขึ้นมา
"ในโลกนี้มิได้มีแต่คนเป็นช่างปัก อย่างเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันกับข้า ให้นางถือเข็ม นางสามารถแทงนิ้วตัวเองเป็นตะแกรงได้"
เฉิงลู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย นางรู้ว่าเซิ่นหนิงฮวานกำลังปลอบใจตนเอง
แต่คำปลอบใจนี้
นางก็ซาบซึ้งใจ