รถม้าแล่นผ่านถนนสายยาว พอเลี้ยวเข้าตรอกที่นำไปสู่จวนโหว เปยฉือจิ้งก็เอนพิงข้างรถไปแล้ว หนังตาหนักอึ้งหย่อนลงมา
เก้าวัน
ทั้งเก้าวัน
เขานั่งอยู่ในห้องสอบเล็ก ๆ เพียงฝ่ามือเดียวนี้มาเก้าวัน เขียนมาเก้าวัน อดทนมาเก้าวัน
บทความอรรถกถาและบทความเรียงความนโยบาย เหล่านั้น ข้อสอบว่าด้วยการปกครองบ้านเมือง ทีละขีดทีละเส้น ทีละคำทีละประโยค ล้วนกลั่นจากเลือดเนื้อและใจ บัดนี้สอบเสร็จแล้ว สายที่ตึงมานานก็พลันคลายลง ทั้งร่างราวกับถูกดึงกระดูกออก อ่อนแรงอยากจะนอนลง
เซิ่นหนิงฮวานนั่งอยู่ข้างกายเขา
ไม่ส่งเสียง
นางเพียงแอบดึงผ้าห่มบนตักขึ้นมาคลุมมือของเขาที่ประสานอยู่บนท้อง แล้วขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย ให้เขาพิงได้สบายขึ้น
รถม้าจอดสนิทหน้าจวนโหว
ม่านรถถูกเปิดออก เปยฉือจิ้งลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก็เห็นร่างสองคนที่คุ้นเคยยืนอยู่ตรงประตู กำลังแหงนคอมองมาทางนี้
วันนี้เปยฟู่กุ้ยสวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มลายดอกไม้ ท้องที่กลมโตยังคงเหมือนเดิม แต่ยืนตัวตรงอย่างยากจะเห็นได้ ไม่มีท่าทางเอนเอียงแบบที่เห็นเป็นประจำทุกวัน
สกุลโจวยืนอยู่ข้างเขา สวมเสื้อคลุมสีบัวโรยตัวใหม่ เกล้าผมอย่างเรียบร้อย แต่ดวงตาคู่นั้น ตอนที่เห็นเปยฉือจิ้งโผล่หน้าออกจากรถมา ก็แดงขึ้นในทันใด
"ฉือจิ้ง!"
สกุลโจวก้าวเท้ารุดเข้าไป มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตากวาดผ่านใบหน้าที่ดูอิดโรยเล็กน้อย แล้วทอดลงบนใต้ตาที่คล้ำ บนแนวขากรรไกรที่ดูบางลงไปกว่าสมัยเก้าวันก่อน
ปวดใจ
เหมือนเข็มทิ่มแทง เจ็บอย่างละเอียดและถี่ถ้วน
"ผอมลง" นางเอ่ย เสียงสั่นเล็กน้อย "หน้าแหลมลง ตาก็ลึก และเก้าวันนี้ คงกินไม่ดีนอนไม่หลับใช่หรือไม่?"
เปยฉือจิ้งรีบกระโดดลงจากรถ ยิ้มกว้างตอบ "ท่านแม่ ข้าสบายดี เพียงแค่หลายวันไม่ได้นอนหลับสบายเท่านั้น พอพักฟื้นก็กลับมาได้ ท่านอย่ากังวลเลย"
เปยฟู่กุ้ยก็เดินเข้ามาใกล้
เขาไม่ได้แดงขอบตาเหมือนสกุลโจว แต่เพียงตบไหล่ลูกชาย แรงไม่หนัก แต่แฝงความหมายหนักหน่วงบางอย่าง