ภายในตำหนักคุนหนิง พระอาทิตย์ยามเช้าส่องแสงพอเหมาะพอดี
ภาพวาดในอ้อมกอดของหลี่เฉิงลู่ผุดกางออกบนพื้นด้วยเสียงดัง "แคร่ก" ชายหนุ่มในชุดแดงสดนั่งยอง ๆ ปลายนิ้วจิ้มที่คิ้วตาของตัวละครในภาพ พูดอย่างตื่นเต้น "ฝ่าบาททรงดู นี่คือบุตรชายคนที่สามของตระกูลจงยงโป้ เมื่อวานในการแข่งขันยิงธนูเขาได้ที่หนึ่ง ทั้งหน้าตาก็หล่อเหลา!"
หลี่ฉานอิงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกายเขา ชายกระโปรงสีเหลืองอร่ามกางออกดั่งกลีบดอกไม้ นางดึงอีกม้วนหนึ่งออกมา แล้วคลี่ด้วยรอยยิ้ม "ผู้นี้ก็ดี—บุตรชายคนรองของรองเสนาบดีกระทรวงพิธีการ พูดจาสุภาพเรียบร้อย ร้อยกรองบทกวีได้ไพเราะ"
ภาพวาดถูกคลี่ออกทีละม้วน
เหล่าชายหนุ่มในอาภรณ์งดงาม ไม่ก็องอาจ ไม่ก็สุขุม ไม่ก็สูงส่ง ส่วนหญิงสูงศักดิ์ล้วนมีแววฮึกเหิม ถูกตรึงบนกระดาษในท่าทางที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการแต่งงาน
ราชินีโน้มตัวลงพิจารณาอย่างละเอียด ริมฝีปากมีรอยยิ้ม ดวงตามองแต่ละใบหน้าอย่างอ่อนโยน แสงอาทิตย์ส่องผ่านกรอบหน้าต่างแกะสลัก ทอแสงบนชุดมังกรสีเหลืองของพระนาง งดงามสง่าผ่าเผยปนด้วยความรักใคร่ที่จริงใจ
หลี่เฉิงยวี่ยืนห่างออกไปสองก้าว
มองดูคู่ใบหน้าด้านข้างที่แทบจะเหมือนกันซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น—จมูกที่โด่งเท่ากัน ขนตาที่ยาวและหนาแน่นเท่ากัน แก้มที่แดงเรื่อด้วยความตื่นเต้นเท่ากัน
สายตาของเขาตกอยู่ที่หลี่เฉิงลู่
วันนี้ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีแดงสด ปักลวดลายมังกรพันด้วยไหมทอง สง่างามสะดุดตา
แต่รูปร่างนั้น…
บางเกินไปจริง ๆ!
นั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น แขนเสื้อดูพลิ้วไหว เอวบางจนแทบไม่เต็มมือ เวลาพูดแววตาก็ฉายแววออดอ้อนโดยธรรมชาติที่ไม่อาจกดไว้ได้ เล็ดลอดออกมาจากหางคิ้วหางตา
ลูกกระเดือกของหลี่เฉิงยวี่ขยับขึ้นลงแทบจะมองไม่เห็น
เขานึกถึงเมื่อคืนที่หมอหลวงหัวเสียงสั่นสะท้านกราบลงกับพื้น "...ภายในร่างกายของผู้นั้นเหมือนกับสตรีเพศ...สิ่งที่ดูเหมือนอวัยวะชายนั้นแท้จริงคือต้นเหตุของโรค...ไม่มีประโยชน์อันใด..."
ไม่มีประโยชน์อันใด
ห้าคำนี้ เหมือนเข็มที่ชุบน้ำแข็ง ทิ่มแทงเข้าไปในใจเขา
การแต่งงาน...
งานแต่งของหลี่เฉิงลู่จะล้มเหลวไม่ได้เด็ดขาด!