ตะวันคล้อยต่ำ ทอดเงายาวของกำแพงวังแดงก่ำ
หลี่เฉิงยวี่ค่อยๆ ก้าวออกจากประตูวัง อาภรณ์สีเขียวเรียบหรูปลิวไสวตามสายลม ดูโดดเดี่ยวท่ามกลางกำแพงวังอันเคร่งขรึม
เขาก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้าย แต่ไม่รีบเรียกคานหาม
กลับเดินเลียบไปทางทิศตะวันตกตามทางหลวง บู๊ทสีดำปักลวดลายเหยียบบนถนนหินเขียว เสียงฝีเท้าก้องกังวานในทางโล่ง ทีละก้าว ทีละก้าว หนักแน่นมั่นคง
แต่ในใจของเขา
กลับไม่สงบเหมือนฝีเท้า
พระดำริของพระมารดา ใช่เช่นที่เขาคิดไว้
การอภิเษกของเฉิงลู่
ไม่อาจเลื่อนออกไปได้ตลอดกาล
งานชมดอกไม้จัดขึ้น ภาพวาดถูกส่งเข้าไป เหล่าขุนนางผู้ชำนาญการมองออก ตอนนี้ยังพออ้างได้ว่า "ตรวจสอบอย่างละเอียด" แต่สามเดือนต่อมาล่ะ? หกเดือนต่อมาล่ะ?
ต้องมีใครสักคน
ต้องอภิเษกให้ได้
และเมื่ออภิเษก... คืนวันวิวาห์ ม่านแดงอบอุ่น ความลับของร่างนั้นก็ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป ตอนนั้น ไม่เพียงเฉิงลู่จะต้องตาย ผู้รู้ความทั้งหมด ผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด ต้องตาย
สิ้นหวัง
ดังนั้น พระมารดาจึงตรัสว่า ทางรอดของเฉิงลู่มีทางเดียว—
ตาย
มีเพียง "ความตาย" เท่านั้น ถึงจะอยู่รอดต่อไปได้
หลี่เฉิงยวี่หยุดฝีเท้าชั่วครู่ เงยหน้ามองท้องฟ้า เมฆยามเย็นรวมตัว พระราชวังซับซ้อน ชายคาโค้งมนวาดโครงร่างเงามืดในแสงสนธยา
ความคิดนี้ เขาคิดเมื่อคืนนี้แล้ว
เฉิงลู่ป่วยเป็นโรคเร้นลับ ร่างกายอ่อนแอ เป็นที่รู้กันทั่วไป แพทย์หลวงตรวจชีพจรทุกเดือน ออกยาแต่บำรุง บรรดาคนในวังพูดกันลับๆ ว่า องค์ชายเก้าองค์นี้ ร่างกายคงเลี้ยงไม่ขึ้น
เช่นนั้น... "สิ้นพระชนม์ด้วยโรค" ก็เป็นจุดจบที่สมเหตุสมผลที่สุด
นอนป่วยอยู่สามปี ฉันยาไม่ขาด สุดท้ายก็หนีไม่พ้นฤดูหนาวหรือฤดูร้อนอันโหดร้าย สิ้นพระชนม์ก่อนวัยอันควร องค์ชายที่อ่อนแอสิ้นพระชนม์ แม้น่าเสียดาย แต่ก็ไม่ถือว่าหาได้ยาก
ราชสำนัก สิ่งที่ไม่ขาดคือ "ความตายที่สมเหตุสมผล"
ส่วนจะ "ตาย" อย่างไร...
สายตาหลี่เฉิงยวี่หม่นลง
ยาที่ทำให้คนเข้าสู่สภาวะตายเทียม ตระกูลหัวหมอมีวิชาสืบทอด แม้โรคหยินหยางกลับด้านที่หายากเช่นนี้ยังมีบันทึกตำรับ ไม่เชื่อว่าอาจารย์หัวจะไม่มีตำรับยาที่ทำให้ไร้ลมหายใจ ไร้ชีพจร แต่ยังมีชีวิตแอบแฝง