ยามชื่อสาม ณ งานเลี้ยงฉยงหลิน
พระที่นั่งใหญ่โตสง่างาม ประตูแดงเปิดกว้าง สายลมฤดูใบไม้ผลิโชยเอาความหอมของดอกไม้จากนอกพระที่นั่งเข้ามา ปะปนกับกลิ่นสุราและกลิ่นหมึกทั่วห้อง ทำให้ผู้คนมึนเมาคล้อยตาม
เมื่อเปยฉือจิ้งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ข้างในก็มีผู้มาถึงแล้วเกือบครบ
บัณฑิตจิ้นซื่อหน้าใหม่กว่าสองร้อยคน สวมชุดจิ้นซื่อสีน้ำเงินเข้มเหมือนกันหมด แขนกว้างชายใหญ่ คาดเอวด้วยสายสีเขียว หมวกประดับไข่มุกเงิน ยืนเรียงกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ
ภาพนั้นเมื่อมองจากระยะไกล คล้ายทะเลสีน้ำเงินเข้มที่เงียบสงบ แต่กลับมีอำนาจหนักหน่วงซ่อนอยู่
เขากวาดสายตามอง ก็เห็นที่นั่งว่างหลายที่นั่งแถวหน้า
ตรงกลางด้านหน้าสุด มีโต๊ะยาวทาสีแดงสด ด้านบนวางชุดภาชนะเงินทั้งชุด ตะเกียบ ช้อน จาน ถ้วยสุรา ครบครันทุกอย่าง ส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด
นั่นคือโต๊ะของจ้วงหยวน
นั่งเดี่ยวเพียงลำพัง
จัดวางไว้ในตำแหน่งที่โดดเด่นที่สุดของพระที่นั่ง ดั่งดวงจันทร์ที่หมู่ดาวรายล้อม
ถัดไปครึ่งก้าว ด้านซ้ายและขวามีโต๊ะอย่างละหนึ่งชุด เป็นโต๊ะยาวทาสีแดงเหมือนกัน มีภาชนะเงินชุดเดียวกัน เพียงแต่ตำแหน่งเบี่ยงออกไปเล็กน้อย ดั่งดาวที่สว่างที่สุดสองดวงที่รายล้อมดวงจันทร์
นั่นคือที่นั่งของปังเหยี่ยนและทั่นฮวา
ถัดไปอีก เป็นโต๊ะสองคนต่อหนึ่งชุด โต๊ะเตี้ยลงเล็กน้อย ภาชนะเปลี่ยนเป็นเครื่องเคลือบดินเผา แม้จะประณีต แต่ขาดความสูงส่งที่โดดเด่นเหนือฝูงชน
ถัดไปอีก เป็นโต๊ะสี่คนต่อหนึ่งชุด โต๊ะเตี้ยลงอีก ภาชนะเรียบง่ายขึ้น เรียงรายหนาแน่น ดั่งดวงดาวริบหรี่ในท้องฟ้ายามราตรี แม้มีแสง แต่ก็ไกลเกินเอื้อมถึงขอบดวงจันทร์
ลำดับที่หนึ่ง ลำดับที่สอง ลำดับที่สาม
จิ้นซื่อจี๋ตี้ จิ้นซื่อชูเซิน จิ้นซื่อถงชูเซิน
สามระดับ สามฐานะ
จัดวางไว้อย่างชัดเจนในพระที่นั่ง ต่อหน้าต่อตาทุกคน แม้แต่จะปิดบังก็ไม่ยอมปิดบัง
เปยฉือจิ้งถอนหายใจในใจ เขาก็เป็นคนที่นั่งโต๊ะเดี่ยวได้แล้ว
แต่สีหน้าไม่แสดงอะไร ก้าวเท้าเบาสบายขึ้นเล็กน้อย เดินไปยืนประจำที่ของตน