แสงอรุณสาดส่องผ่านกรอบหน้าต่าง ทอดเงาเป็นลวดลายสลับซับซ้อนลงบนพื้น เงานั้นเคลื่อนย้ายอย่างเชื่องช้า นิ่งเงียบ ดั่งกาลเวลากำลังไหลรินอยู่บนพื้นหินเขียว
เซิ่นหนิงฮวานนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ มองดูเซิ่นหนิงเย่ว์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
แสงอรุณตกลงบนตัวเซิ่นหนิงเย่ว์ ยิ่งทำให้เสื้อคลุมเก่าๆ ตัวนั้นดูจืดชืดลงไปอีก นางคุกเข่าอยู่ตรงนั้น หน้าผากแนบกับพื้นอันเย็นเฉียบ นิ่งไม่ไหวติง ดั่งกำลังรอคอยคำตัดสิน
เซิ่นหนิงฮวานมิได้เอ่ยปากในทันที
สายตาของนางหยุดอยู่ที่หัวไหล่ที่สั่นน้อยๆ ของเซิ่นหนิงเย่ว์ หยุดอยู่ที่นิ้วมือที่กำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วลอดขาว ความคิดกลับล่องลอยไปไกลถึงอดีตอันห่างไกล
ยามนั้น ระหว่างสองพี่น้อง เคยมีช่วงเวลาที่สนิทชิดเชื้อไร้ช่องว่าง
นางยังจำได้
ตอนนั้นเซิ่นหนิงเย่ว์อายุห้าขวบ
เพิ่งย้ายออกจากเรือนของอนุฝาง เริ่มติดตามนางเรียนหนังสือเขียนอักษรด้วยกัน
เด็กน้อยผู้นั้นชอบวิ่งตามหลังนางเสียเหลือเกิน ดั่งหางเล็กๆ ที่สะบัดไม่หลุด ไม่ว่านางจะไปที่ใด เซิ่นหนิงเย่ว์ก็จะตามไปที่นั่น ปากก็ร้องเรียก "พี่หญิง" "พี่หญิง" ไม่หยุด เสียงใสปิ๊งและไพเราะ
นางไปเด็ดดอกไม้ในสวน
หนิงเย่ว์ก็ยกชายกระโปรงวิ่งตามไปข้างหลัง วิ่งจนแก้มแดงระเรื่อ หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ แต่กลับไม่ยอมหยุดพัก
นางเด็ดดอกโบตั๋นดอกหนึ่งส่งให้เด็กน้อย เซิ่นหนิงเย่ว์ก็ประคองดอกไม้นั้นไว้ ยิ้มจนตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว พลิกดูไปมาอย่างเพลิดเพลิน ดั่งได้สมบัติล้ำค่า
เซิ่นหนิงเย่ว์ในยามนั้น แววตาเป็นประกาย เวลามองนาง เต็มเปี่ยมไปด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจและความชื่นชม
แล้วมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใดกัน?
คงจะเป็นตอนที่โตขึ้นอีกหน่อย
เซิ่นหนิงเย่ว์เริ่มเข้าใจความแตกต่างระหว่างลูกหลวงกับลูกอนุ
นางเริ่มสังเกตว่า เรือนที่นางอยู่เล็กกว่าเรือนของพี่หญิง เสื้อผ้าของนางไม่ดีเท่าของพี่หญิง เหล่าฮูหยินที่มาเป็นแขกในจวน สายตามักจะหยุดอยู่ที่พี่หญิงก่อน ส่วนนางก็ได้เพียงคำชมตามมารยาทว่า "คุณหนูรองช่างว่านอนสอนง่าย" จากนั้นก็ละสายตาไป
นางเริ่มสังเกตว่า ตอนท่านพ่อสอบถามวิชาความรู้
มักจะถามพี่หญิงก่อนเสมอ
ส่วนการเรียนของนางกลับไม่ค่อยใส่ใจ