ความครึกครื้นของงานเลี้ยงฉยงหลินจางหายไป ก็เข้าสู่กระบวนการยุ่งยากต่อเนื่องหลายวัน
กราบขอบพระทัย ถอดชุดสามัญ ไปคารวะอาจารย์ คารวะอาจารย์ใหญ่...
เดินตามขั้นตอนครบชุด เปยฉือจิ้งรู้สึกเพียงว่าตนเองแทบไม่ไหว จะพบขุนนางผู้ใหญ่ท่านใดก็ต้องคำนับ จะพบผู้มีอาวุโสท่านใดก็ต้องโค้งคำนับ รอยยิ้มบนใบหน้าต้องแขวนไว้ตั้งแต่เช้าจรดเย็น กลับถึงบ้านแม้แต่กรามก็ยังเจ็บ
โชคดีที่ขั้นตอนเหล่านี้แม้จะยุ่งยาก
แต่ก็มีผลตอบแทน
เพราะหลังจากเดินครบขั้นตอนเหล่านี้ เขาก็ได้รับตำแหน่งราชการสำเร็จ——เขาหรือเปยฉือจิ้ง ตั้งแต่นี้ต่อไป ก็เป็นขุนนางในราชการของต้าเฉียนอย่างเป็นทางการเสียที
ชั้นเจ็ดขั้นต้น!
ตำแหน่งบรรณาธิการหอฮั่นหลิน!
ตำแหน่งไม่ใหญ่ แต่เป็นตำแหน่งที่สูงส่งและสะอาด หอฮั่นหลินได้ชื่อว่าเป็น "ดินแดนที่เก็บอัครมหาเสนาบดี" ขุนนางผู้ใหญ่และมหาเสนาบดีมากมาย ล้วนเดินมาจากเส้นทางนี้ทีละก้าว
ถึงแม้จะไม่ใช่ทุกคนในหอฮั่นหลินที่จะไปถึงจุดนั้นได้
แต่อย่างน้อย
ประตูก็เปิดแล้ว ทางก็ปูไว้แล้ว
ส่วนจะไปได้ไกลแค่ไหน ก็สุดแท้แต่บุญวาสนาและโอกาสของแต่ละคน
วันนี้ เป็นวันแรกที่เปยฉือจิ้งมาประจำการที่หอฮั่นหลิน
แสงอรุณเริ่มสาดส่อง
เปยฉือจิ้งตื่นแล้ว แต่เขายังคงหลับตาอยู่ ไม่ได้ลุกขึ้นทันที ไม่ใช่ว่าอยากนอนต่อ แต่กำลังรอการปลุกพิเศษของท่านพี่
เซิ่นหนิงฮวานตื่นก่อนแล้ว เร็วกว่าเขาก้าวหนึ่ง
นางนั่งอยู่ที่ขอบเตียง
ในมือถือชุดขุนนางสีเขียวที่พับไว้เรียบร้อย กำลังตรวจสอบครั้งสุดท้าย
ปกเสื้อ ปลายแขน ชายเสื้อ เอวคาด ดูอย่างละเอียดทุกจุด ยืนยันว่าไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ไม่มีเศษด้ายแม้แต่เส้นเดียว ถึงได้พยักหน้าอย่างพอใจ
"สามี ตื่นได้แล้ว" นางเรียกเสียงเบา น้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความแน่วแน่ที่ไม่ยอมให้ขัด "วันนี้เป็นวันแรกที่ไปประจำการ จะสายไม่ได้"
เปยฉือจิ้งหลับตา รับคำอ้อมแอ้มไม่ชัด
แต่ตัวไม่ขยับ
เซิ่นหนิงฮวานเห็นท่าทางเขาแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก ยื่นมือไปหยิกจมูกเขา: "รีบตื่นเถอะ ถ้ายังงอแงอีก ข้าจะโกรธแล้ว"
เปยฉือจิ้งถึงได้ทำเป็นไม่เต็มใจลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นเป็นอันดับแรกก็คือใบหน้างดงามของท่านพี่