หออันเล่อ ห้องหนังสือ
แสงแดดยามบ่ายเลื่อมลอดผ่านกรอบหน้าต่าง ทอดเป็นลายตารางอุ่นๆ บนโต๊ะหนังสือไม้จันทน์แดง อบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกเก๊กฮวย
กลิ่นสองชนิดที่สานกัน กลับกลมกลืนกันอย่างไม่คาดฝัน
เปยฉือจิ้งนั่งพิงเก้าอี้ไม้ไทซือ มือหนึ่งถือสำนวนคดีเล่มหนา อ่านอย่างเพลิดเพลิน
สำนวนนี้เป็นพี่เขยเซิ่นหมิงเซวียนส่งคนมาส่งให้เมื่อวาน บอกว่าเป็นสำนวนคดีเก่าที่เป็นความลับซึ่งทางต้าลี่ซื่อคัดลอกไว้ ให้เขา"ไว้อ่านศึกษาอ้างอิง"
หนทางสู่การสอบจอหงวนนั้น หาใช่เพียงแค่คัมภีร์สี่เล่มห้าฉบับ หรือถ้อยคำชวนปวดหัวพวกนั้นไม่
ในอนาคตหากได้เป็นขุนนางปกครองบ้านเมือง การพิจารณาคดี ตัดสินความ รู้จักผิดชอบชั่วดี กำหนดโทษสถานหนักเบา ล้วนเป็นวิชาความรู้ทั้งสิ้น
ตัวบทกฎหมายของต้าเฉียนนั้นแห้งแล้งทื่อๆ เดิมทีเขามองแล้วก็ปวดหัว แต่บัดนี้เพื่อหนทางสอบจอหงวนอันเลี่ยงไม่ได้ ก็จำต้องกัดฟันอ่าน
เพียงแต่อ่านไปอ่านมา กลับเริ่มเห็นรสชาติ
คดีต่างๆ ที่บันทึกไว้ในสำนวน ล้วนแปลกพิสดาร สะท้อนมุมมืดของจิตใจคน บางคดีพี่น้องต้องฆ่ากันเพราะที่นาสามหมู่ สุดท้ายก็มีคนตาย บางคดีวางยาพิษฆ่าหลานชายแท้ๆ เพื่อแย่งตำราลับตระกูล ยังมีคดีฆ่าคนต่อเนื่องที่แสร้งทำเป็นผีหลอก แต่แท้จริงแล้วคือฆ่าเพื่อชิงทรัพย์...
เปยฉือจิ้งอ่านไป ก็จินตนาการในหัวไปว่าได้ดูคลิปตัดต่อรวมระหว่าง"ยอดนักสืบจิ๋ว"กับ"เปาบุ้นจิ้นน้อย"จากชาติก่อน และยังอดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์เป็นระยะๆ ว่า
"นักฆ่าคนนี้จิตใจไม่เข้มแข็งเอาเสียเลย ทิ้งร่องรอยไว้มากมายขนาดนั้น"
"เชอะ ใช้สารหนู? ไร้จินตนาการสิ้นดี แล้วก็ยังตรวจสอบได้ง่ายอีก"
"กลอุบายห้องปิดตายนี่..."
"ยังไม่เท่ากับน้ำแข็งมีดของเจ้าเมืองเฉินเลยด้วยซ้ำ"
กำลังเทียบชั้นกลอุบายในสำนวนคดีอยู่พอดี—
[ติ้ง! สำเร็จการกินเมลอน"คดีพี่น้องแย่งที่นาจนฆ่ากัน" แต้มกินเมลอน+5]
[ติ้ง! สำเร็จการกินเมลอน"คดีวางยาพิษหลานเพราะแย่งตำรับยา" แต้มกินเมลอน+8]
[ติ้ง! สำเร็จการกินเมลอน"คดีสะกดจิตหลอกลวงต่อเนื่อง" แต้มกินเมลอน+12]
เสียงแจ้งเตือนอันกังวานหลายครั้งดังขึ้นในสมอง
เปยฉือจิ้งตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมา
เฮ้!