แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านลวดลายแกะสลักที่หน้าต่าง ลงมาบนเตียงเป็นจุดแสงสีทองกระจายเป็นประกายเล็กน้อย
เปยฉือจิ้งหลับใหลอย่างสนิท
เขานอนกอดเซิ่นหนิงฮวานจากด้านหลัง ขาข้างหนึ่งทาบไปบนขาของนาง อ้อมแขนข้างหนึ่งโอบรอบเอวนาง ส่วนอีกมือหนึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็ลอดขึ้นไปใต้ลำคอของนาง แล้วรวบตัวนางทั้งหมดเข้าไว้ในอ้อมกอด
ท่าทางนั้น... ช่างคล้ายกับปลาหมึกยักษ์ที่กอดท่อนไม้ลอยน้ำไว้แน่นเสียเหลือเกิน
เซิ่นหนิงฮวานตื่นขึ้นนานแล้ว
นางลืมตามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นนอกหน้าต่าง แล้วหันไปมองหัวที่มีขนฟูอยู่ด้านหลัง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อยจนกลายเป็นรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความจนใจ
คนคนนี้นี่นา...
นิสัยการนอนช่างไม่ดีจริงๆ
แต่ก็นอนหลับได้สนิทจริงๆ ด้วย
นางสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอจากด้านหลัง สัมผัสได้ถึงอกอุ่นๆ ที่แนบชิดกับแผ่นหลังของตัวเอง สัมผัสได้ถึงบางครั้งที่เขาทำเสียงจุ๊บจั๊บ ราวกับว่าฝันเห็นอะไรดีๆ กินอยู่
เมื่อนึกถึงเรื่องราวหลายวันมานี้ รอยยิ้มที่มุมปากของเซิ่นหนิงฮวานก็ยิ่งลึกขึ้น
ครั้งก่อนที่ศาลาเมฆเขียว พนันกัน คุณสามีเป็นฝ่ายชนะ
ได้ "สิทธิยกเว้นการแก้ไขบทความ" มาแล้วสามครั้ง หางของเขานั้นแทบจะชี้ขึ้นฟ้า แต่กลับแสร้งทำเป็นวางท่าว่า "คุณหญิงแพ้แล้วก็อย่าเสียใจไปเลย" ปากก็บอกว่าเพื่อปลอบใจนาง แล้วยังอาสาเขียนบทความอรรถกถาเพิ่มอีกสองเรื่อง บทความเรียงความนโยบายอีกสองเรื่อง
ตอนนั้นเซิ่นหนิงฮวานเห็นสีหน้าแสร้งทำเป็นใส่ใจของเขา เกือบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่แล้ว
จะเจ้าเล่ห์ก็ต้องเจ้าเล่ห์ที่คุณสามี ตอนแรกที่ตกลงพนันกัน นางคิดเพียงแค่ว่าจะให้เขาเขียนบทความเพิ่มอีกสักหลายๆ เรื่อง หรือจะเอาสิทธิยกเว้นการแก้ไขบทความสามครั้ง ระหว่างสองอย่างนี้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น
ไม่คิดเลยว่า...
คุณสามีเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมเหลือเกิน!
เขาทำให้นางรู้ว่าอะไรที่เรียกว่าเด็กน้อยถึงจะเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง คนโตแล้วต้องได้ทั้งหมด!
แต่ก็ต้องยอมรับว่า...
พอมีสิทธิ์คุ้มครอง ชัดเจนว่าคุณสามีเขียนบทความได้ผ่อนคลายลงมาก เมื่อวานตอนเขียนบทความเรียงความนโยบาย จู่ๆ ก็จามติดๆ กันสามครั้ง ปลายพู่กันสั่น เลยขีดเป็นรอยหมึกยาวๆ บนกระดาษ