ภายในตำหนักฮั่นหยวน ตะเกียงส่องสว่างไสว แต่กลับเงียบสงัดน่าสะพรึง
เสียงพิณดนตรีอันไพเราะเมื่อครู่หยุดลงฉับพลัน กลับกลายเป็นเสียงมีดดาบหลุดจากฝัก เสียงมีดสั้นที่ร่วงหล่นจากแขนเสื้อนางระบำกระทบพื้น เสียงขันทีที่ล้มถาดลงเผยใบหน้าอำมหิต
เปยฉือจิ้งหดตัวอยู่หลังโต๊ะเล็กมุมหนึ่ง มองขันทีที่ถือดาบตรงหน้าแล้วมองหมูหันที่ร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้น ใจรู้สึกอารมณ์ปนเปกันไปหมด
หมูหันจานดีๆ แบบนั้น!
ถูกทำลายซะอย่างนั้น
แต่แต้มกินเมลอนที่ได้รับ ทำให้ความเจ็บปวดในใจเปยฉือจิ้งทุเลาลงบ้าง
[ติ้ง! กินเม็ดแตงโมสำเร็จ 'เกิดศึกในตำหนักฮั่นหยวน องค์รัชทายาทยึดอำนาจขัดขืนฟ้า' แต้มกินเมลอน +8888!]
[แต้มกินเมลอนปัจจุบัน: 16638]
เมื่อมองยอดคงเหลือแต้มกินเมลอน เปยฉือจิ้งพลันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกร่ำรวยขึ้นมาฉับพลัน ถึงแม้จะถูกปลายดาบของขันทีจ่ออยู่ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องที่รับไม่ได้
เขาค่อยๆ ถอยหลังไปเล็กน้อย ขดตัวให้เล็กลงกว่าเดิม
แล้วจับตาดูสถานการณ์ตรงหน้าต่อไป
สายตากวาดมองภายในตำหนัก—
เบื้องหน้า บนบัลลังก์มังกร องค์ฮ่องเต้เฒ่ายังคงประทับนั่งอยู่เช่นเดิม
บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นนั้น สื่ออารมณ์อะไรไม่ออก มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่แม้จะขุ่นมัวแต่ยังคงเปี่ยมด้วยอานุภาพ กำลังจ้องมององค์รัชทายาทที่ยืนอยู่กลางตำหนัก จ้องมองบุตรชายคนโต จ้องมองเขี้ยวเล็บที่กำลังแผ่ออกมา
องค์ฮ่องเต้เฒ่าไม่ขยับพระวรกาย
พระองค์ไม่แม้แต่จะมองนางระบำ นักดนตรี ขันที ที่เผยโฉมหน้าเปลี่ยนไป มองดาบมีดที่โผล่ออกมาจากทุกสารทิศ มองขุนนางในตำหนักที่หน้าซีดขาวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว
พระองค์เพียงจ้องมององค์รัชทายาท
มองบุตรชายที่ทรงแต่งตั้งเป็นรัชทายาทตั้งแต่อายุสิบสาม อบรมสั่งสอนมาถึงสามสิบหกปี
เนิ่นนาน
องค์ฮ่องเต้เฒ่าจึงเอ่ยปาก พระสุรเสียงแหบพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงกังวานเข้าหูทุกคน "เฉิงเฉียน เจ้า...จะทำเช่นนี้จริงหรือ?"
พระองค์หยุดไปครู่หนึ่ง ในดวงตาขุ่นมัวคู่นั้น มีบางสิ่งสั่นไหวเล็กน้อย
"เหตุใด...จึงทำลายความไว้วางใจของพ่อ?"
พระวาจานี้เอ่ยออกมาอย่างสงบ
แต่ภายใต้ความสงบนั่น สิ่งที่ซ่อนอยู่ หนักหนาเกินคำตะโกนใดๆ