คิดแล้วต้องลงมือทำ เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็ไม่มีอะไรต้องลังเล เปยฉือจิ้งวางสำนวนคดีในมือ จัดเสื้อผ้าและหมวกให้เรียบร้อย แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
ห้องทำงานของหวังจู่ซื่ออยู่ปลายสุดของระเบียง หันหน้าเฉียงกับห้องทำงานของพวกเขา ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว
เปยฉือจิ้งเดินมาถึงหน้าประตู
ยืนนิ่ง
ยกมือเคาะกรอบประตู
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
ไม่เบาไม่หนัก พอเหมาะพอดี
"เข้า"
เสียงของหวังจู่ซื่อดังมาจากในห้อง เรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด
เปยฉือจิ้งผลักประตูเข้าไป
ก็เห็นหวังจู่ซื่อกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่ที่โต๊ะ ตรงหน้ามีสำนวนคดีแผ่อยู่หนึ่งเล่ม มือขวากำพู่กัน มือซ้ายกดมุมกระดาษ เห็นได้ชัดว่ากำลังตรวจเอกสารบางอย่าง
หวังจู่ซื่อเงยหน้าขึ้น เห็นผู้มาเยือนคือเปยฉือจิ้ง คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยอย่างแทบมองไม่เห็น หากไม่ใช่เพราะเปยฉือจิ้งสายตาแหลมคม ก็แทบจะสังเกตไม่เห็น
ท่านรองเสนาบดีคนใหม่มาหาตน หวังจู่ซื่อคิดโดยไม่รู้ตัวว่าเปยฉือจิ้งคงเจออุปสรรคในการปรับปรุงตำราว่าด้วยแม่น้ำลำคลองแห่งต้าเฉียน
เขาวางพู่กันลง สีหน้าไม่แสดงอะไร แต่ในใจกลับมีความดูแคลนจาง ๆ ผุดขึ้นมา
งานปรับปรุงตำราว่าด้วยแม่น้ำลำคลองแห่งต้าเฉียนนี้ พูดไปก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร
แบบอย่างของคนรุ่นก่อนมีอยู่แล้ว รูปแบบตายตัว เพียงแค่นำสำนวนคดีเกี่ยวกับการจัดการน้ำที่แต่ละเมืองรายงานขึ้นมา จัดหมวดหมู่ คัดลอกข้อมูล แล้วกรอกลงในหัวข้อที่เกี่ยวข้องก็เสร็จ
ร้อยกว่าปีมาแล้ว ผู้อาวุโสหลายคนของหอฮั่นหลินล้วนทำเช่นนี้ กระบวนการทั้งหมดถูกทำให้คล่องแคล่วมานานแล้ว
หากแม้แต่งานง่าย ๆ เช่นนี้ยังทำไม่ได้ ต้องมาวิ่งขอความช่วยเหลือจากผู้บังคับบัญชา ความสามารถส่วนบุคคลของคนผู้นี้ก็ดูจะน่าเป็นห่วงอยู่บ้าง
หวังจู่ซื่อคิดเช่นนี้ในใจ แต่สีหน้าไม่แสดงอะไรออกมาแม้แต่น้อย
เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา จิบเล็กน้อย แล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เปยเปียนซิว หรือว่าปรับปรุงตำราว่าด้วยแม่น้ำลำคลองแห่งต้าเฉียนแล้วเจออุปสรรคอะไรหรือ?"
เปยฉือจิ้งส่ายหน้า เอ่ยปาก "การปรับปรุงทุกอย่างราบรื่นดี เพียงแต่ในระหว่างนั้น ข้าน้อยเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา อยากให้ท่านชี้แนะสักหน่อย"
ความคิด?
ชี้แนะ?