การเข้าพบอธิการแห่งหอฮั่นหลินเป็นไปอย่างราบรื่นยิ่งกว่าที่เปยฉือจิ้งคาดไว้เสียอีก
อธิการจ้าวเป็นบัณฑิตเฒ่าแห่งหอฮั่นหลินผู้มีอายุเกินหกสิบปี ใบหน้าคมคายแต่ผอมบาง ผมและเคราหงอกขาว สวมชุดขุนนางสีแดงเก่าแก่ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือตัวกว้าง ท่วงท่าโดยรวมมิได้ดูเหมือนขุนนางระดับรองเสนาบดี แต่กลับดูเหมือนอาจารย์แก่ที่สอนหนังสืออยู่ตามสำนักราษฎร์มาหลายสิบปีมากกว่า
แต่ดวงตาคู่นั้นมิธรรมดา
แม้จะขุ่นมัวแต่ก็ยังคมกริบ เวลามองคนราวกับกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่าง มิใช่ผู้ใดจะทนอยู่ใต้สายตาคู่นั้นได้อย่างสงบนิ่ง
แต่เปยฉือจิ้งกลับรู้สึกว่าไม่เป็นไร
แรงกดดันที่อีกฝ่ายมอบให้ ในความรู้สึกของเขาแล้ว ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของตอนที่เซิ่นจงเฉิงพ่อตาทดสอบวิชาความรู้ของเขาด้วยซ้ำ
เขายืนอยู่หน้าโต๊ะ
สีหน้าเรียบเฉย
กล่าวข้อคิดเห็นที่เคยพูดกับหวังจู่ซื่อเมื่อวานนี้ทีละข้อ ๆ อย่างเป็นระเบียบ
ตั้งแต่การปรับปรุงแก้ไข เริ่มจากการสร้างกลไกการเตือนภัย ไปจนถึงขั้นตอนการจัดการและจัดสรรหลังเกิดภัยพิบัติ รวมไปถึงแนวคิดการประสานงานระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ พูดจาเป็นระบบ มีลำดับชั้นชัดเจน
เมื่อพูดจบ เขาก็ก้มตัวคำนับเล็กน้อย
ถอยหลังหนึ่งก้าว
ยืนรออย่างเงียบ ๆ
อธิการจ้าวพิงพนักเก้าอี้ สายตามองมาที่เขา นานทีเดียวที่มิได้เอ่ยปาก
หวังจู่ซื่อยืนอยู่ข้าง ๆ ในใจรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง เขาแอบชำเลืองมองสีหน้าอธิการจ้าว ใบหน้าคมคายนั้นไร้อากัปกิริยาใด ๆ จะชมเชยก็ไม่ใช่ จะไม่พอใจก็ไม่เชิง
ภายในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้ว
อธิการจ้าวก็เอ่ยปากว่า "ไม่เลว"
สองคำนี้ เรียบ ๆ เฉย ๆ ราวกับกำลังวิจารณ์บทความที่พอใช้ได้ แต่หวังจู่ซื่อฟังออก สองคำนี้จากปากอธิการจ้าว มิใช่เรื่องที่จะได้ยินบ่อยนัก
อธิการจ้าวโลดแล่นในราชสำนักมานานหลายสิบปี เห็นหนุ่มมีความสามารถมามากมาย ไม่ค่อยเอ่ยปากชมใคร จะได้คำว่า "ไม่เลว" จากท่านสักคำ ก็ถือเป็นการยอมรับที่ยากยิ่งแล้ว
อธิการจ้าวหยิบถ้วยชาขึ้น จิบคำหนึ่ง วางลง สายตามองมาที่เปยฉือจิ้งอีกครั้ง น้ำเสียงจริงจังมากขึ้น "เจ้าเพิ่งเข้าหอฮั่นหลินได้ไม่กี่วัน ก็สามารถมองเห็นเคล็ดลับเหล่านี้จากสำนวนคดีได้ นับว่าหายาก"