บนถนนแผ่นหินสีครามในลานด้านหลังจวนสกุลเซิ่น การวิ่งไล่จับระหว่างพ่อลูกกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด
เซิ่นหมิงเซวียนวิ่งนำหน้า
เซิ่นจงเฉิงถือไม้เรียวไล่ตามหลัง
ไม้เรียวเป็นไม้ฮวงหยางชั้นดี หนาเท่าข้อมือ ขัดเงาจนเรียบลื่น ขณะนี้ถูกเซิ่นจงเฉิงโบกสะบัดจนเกิดเสียงหวือหวา—ถึงแม้ส่วนใหญ่จะฟาดไปในอากาศ
"ไอ้ลูกอกตัญญู! ยังกล้าหนีอีก!"
เซิ่นจงเฉิงไล่ไปก็ตะโกนไป เสียงก้องกังวานจนนกกระจอกใต้ชายคาพากันตกใจบินว่อน
เซิ่นหมิงเซวียนไม่หันหน้ากลับ ก้าวเท้าเร็วขึ้น
เขาปีนี้ยี่สิบสี่ กำลังอยู่ในช่วงหนุ่มแน่นแรงดี ทำงานที่ต้าลี่ซื่อมาหลายปี การสืบคดีไล่จับผู้ร้ายเป็นเรื่องปกติ ทั้งพละกำลังและความอึดถือเป็นเลิศ ถึงแม้ตอนนี้ไม่กล้าสะบัดหนีบิดาจริงๆ แต่การรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยไว้ก็ยังทำได้สบายๆ
ฝ่ายเซิ่นจงเฉิง—
ท่านรองมหาดเล็กแห่งกระทรวงพิธีผู้นี้ วัยเกือบห้าสิบ ถึงแม้ปกติจะดูแลรักษาร่างกายเป็นอย่างดี บางครั้งยังไปยิงธนูที่ลานฝึกได้ แต่สุดท้ายก็อายุมากแล้ว
จะระเบิดพลังชั่วครู่ยังไหว พอถือไม้ไล่ได้ครึ่งถ้วยชา กำลังก็แผ่วลง
ลมหายใจเริ่มหนัก
ฝีเท้าเริ่มช้า
เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกที่ขมับ
สุดท้าย เขาหยุดใต้ต้นหวยจีนเก่าแก่กลางลาน ทรุดตัวลงยันเข่าหอบสองสามที แล้วยอมจำนน โยนไม้เรียวในมือลงบนพื้นเสียงดัง "ครืน"
"ไอ้ลูกอกตัญญู... ยังกล้าหนีอีก!"
เซิ่นจงเฉิงยืดตัวขึ้น ชี้ไปที่ลูกชายซึ่งวิ่งไปถึงใต้ชายคาแล้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและโกรธเคือง
เซิ่นหมิงเซวียนถึงได้หยุดฝีเท้า
เขาหันกลับมา เว้นระยะห่างที่ปลอดภัยครึ่งลาน คารวะบิดาอย่างนอบน้อม แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มอย่างจนใจ: "ท่านพ่อ ลูกไม่หนี... แล้วจะให้ยืนอยู่กับที่ให้ท่านตีหรือขอรับ?"
"เจ้า—!"
เซิ่นจงเฉิงพลุ่งโกรธขึ้นมาทันที
เขาชี้หน้าเซิ่นหมิงเซวียน นิ้วสั่นเทิ้ม: "ยังกล้าพูดโต้! ครั้งที่แล้วให้นัดพบ เจ้าไม่ไปเพราะอะไร? เอ๊ะ? กำหนดเวลา สถานที่ไว้ชัดเจน หญิงสาวเขารอเจ้าอยู่ที่โรงน้ำชาทั้งวัน! เจ้ากลับดี—แม้แต่เงาก็ไม่เห็น!"